درس يازدهم: اطاعت پذيرى‌ اطاعت از فرمانده و رعايت سلسله مراتب، اساسى‌ترين ركن سازمان نظامى است.
مى‌توان گفت كه بدون اين ويژگى، سازمان نظامى، ماهيت خود را از دست مى‌دهد.
اين اصل خدشه‌ناپذير، مورد اتفاق همه ملّتها در طول تاريخ است و عقل و شرع نيز بر آن صحّه گذارده است. قرآن مجيد ضمن به رسميت شناختن تبادل نظر و رايزنى و مشورت در كارهاى مهم- از جمله در تصميم‌گيرى نظامى- بر وحدت فرماندهى و لزوم قاطعيت او تأكيد كرده، مى‌فرمايد.
«وَ شاوِرْهُمْ فِى الْامْرِ فَاذا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ ...» «١» دركارها با آن‌ها مشورت كن، اما هنگامى كه تصميم گرفتى، [قاطع باش و] برخداتوكّل‌كن.
لازمه قاطعيت در فرماندهى، اطاعت و همراهى نيروهاى تحت امر و اجراى بى چون‌وچراى دستور نظامى است، اين كار، علاوه بر نقشى كه در به هم پيوستن افراد و جلوگيرى از هرج و مرج و از هم گسيختگى دارد، بر كارآيى و هدفمندى سازمان نيز مى‌افزايد و بدان قوام و دوام مى‌بخشد؛ چرا كه:
بررسى و مطالعه جوانب مختلف مسائل اجتماعى (بويژه نظامى) بايد به صورت دسته جمعى انجام گيرد. امّا هنگامى كه طرحى تصويب شد، بايد براى اجراى آن اراده واحدى به كار افتد. در غير اين صورت، هرج و مرج پديد خواهد آمد؛ زيرا اگر اجراى يك برنامه به وسيله رهبران متعدد، بدون الهام گرفتن از يك سر پرست صورت گيرد، قطعاً مواجه با اختلاف و شكست خواهد شد و به همين جهت در دنياى امروز نيز مشورت را به‌