محبّت خدا را طلبيدم، و آن را در دشمنى گناهكاران يافتم.
قرآن كريم، كسانى را معرفى كرده است كه خداوند، نظر لطف و محبّت به آنان ندارد؛ از جمله كافران، ستمگران، مفسدان، خائنان، مستكبران، متجاوزان و اسراف كنندگان. روشن است كه دشمنى با اين گروه‌ها نيز از مصداق‌هاى آشكار «بغض فى اللّه» است.
مقام دوستى كنندگان در راه خدا دوستى و دشمنى در راه خدا، علاوه بر تنظيم زندگى انسان در اين دنيا بر محور امر خدا، در واقع بذرى است كه ثمره ارزشمند آن بيشتر در آن دنيا تجلى مى‌كند؛ چنان كه رسول خدا صلى الله عليه و آله مى‌فرمايد:
«يُنْصَبُ لِطائِفَةٍ مِنَ النَّاسِ كَراسِىُّ حَوْلَ الْعَرْشِ يَوْمَ الْقِيامَةِ وُجوهُهُمْ كَالْقَمَرِ لَيْلَةَ الْبَدْرِ يَفْزَعُ النَّاسُ وَ لا يَفْزَعُونَ وَ يَخافُ النَّاسُ وَ لا يَخافُونَ هُمْ اوْلِياء اللَّهِ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلاهُمْ يَحْزَنُونَ فَقيلَ مَنْ هُمْ يا رَسُولَ اللَّهِ؟ قال: هُمُ الْمُتَحابُّونَ فىِ اللَّهِ» «١» در روز قيامت، صندلى هايى در اطراف عرش الهى براى گروهى از مردم نصب مى‌كنند.
صورت همه آنان همانند ماه شب چهارده نورانى است. تمامى مردم اندوهگينند، ولى آنان اندوهى ندارند. مردم مى‌ترسند و آنان نمى‌ترسند. آنان اولياى خدايند كه هيچ ترس و غمى ندارند. از رسول خدا صلى الله عليه و آله پرسيدند: «اينان چه كسانى هستند؟» فرمود:
«كسانى هستند كه در راه خدا دوستى مى‌كنند.»