درس چهاردهم: آداب معاشرت‌ آدمى، موجودى اجتماعى است و آرامش و نيازهاى زندگى خويش را در كنار و همراه همنوعان خويش برمى‌آورد. همچنين، با تبادل نظر و انديشه خود با ديگران به تكامل روحى دست مى‌يابد و استعدادهاى گوناگونش را شكوفا مى‌سازد.
در زندگى اجتماعى وجود قوانين، مقررات و آدابى خاصّ، ضرورى است كه بسيارى از آن‌ها در زندگى فردى، مطرح نمى‌شود. همچنين، هر ملّتى براى خود قوانين و آداب ويژه‌اى دارد كه در انديشه و عمل بر آن گردن مى‌نهد. ما معتقديم كه اسلام- به عنوان آخرين دين- كامل‌ترين و عالى‌ترين برنامه زندگى را در هردو بُعد فردى و اجتماعى به ارمغان آورده و عمل بدان سعادت فرد و اجتماع را تأمين مى‌كند.
بحث از «آداب معاشرت» بسيار گسترده است كه در اين جا به شكلى گذرا و مختصر، عناوين كلى آن را ذكر و بيان مى‌كنيم.
١- سلام و احوالپرسى‌ نخستين وظيفه در معاشرت اجتماعى، درود فرستادن بر يكديگر و جويا شدن حال برادر مؤمن است، سلام، از نام‌هاى مقدّس خدا و شعار اسلام است. قرآن مجيد به پيامبراسلام صلى الله عليه و آله مى‌فرمايد:
«وَ اذا جاءَكَ الَّذينَ يُؤْمِنُونَ باياتِنا فَقُلْ سَلامٌ عَلَيْكُمْ» «١»