حياتى آن، ممكن است زمينه افشاى اسرار را فراهم كند. براى جلوگيرى از آن، بايد افراد را از اهميّت اسرار و اطلاعات نظامى آگاه كرد. اگر افراد از آثار رازدارى آگاه شوند، اسرار را افشا نمى‌كنند. در اين جا به برخى از اين آثار اشاره مى‌كنيم:
امير مؤمنان عليه السلام مى‌فرمايد:
«جُمِعَ خَيْرُ الدُّنْيا وَ الْاخِرَةِ فى‌ كِتمانِ السِّرِّ وَ مُصادَقَةِ الْاخْيارِ» «١» خير دنيا و آخرت، در پنهان داشتن راز و دوستى با نيكان گرد آمده است.
نيز مى‌فرمايد:
«سِرُّكَ سُرُورُكَ انْ كَتَمْتَهُ، وَ اْن اذَعْتَهُ كانَ ثُبُورُكَ» «٢» رازت را اگرپنهان دارى موجب شادمانى است، و اگر آشكارسازى موجب اندوهناكى.
همچنين مى‌فرمايد:
«مَنْ كَتَمَ سِرَّهُ كانَتِ الْخِيَرَةُ بِيَدِهِ» «٣» هر كس رازش را پنهان دارد، خير و نيكى به دست اوست.
امام كاظم عليه السلام نيز مى‌فرمايد:
«احْفَظْ لِسانَكَ تَعِزَّ» «٤» زبانت را بازدار تا عزّت يابى.
٣- آگاهى از زيان‌هاى افشاى راز: آگاهى از زيان‌هاى افشاى راز نيز مكمّل بند «٢» است و نگاهى به خسارت‌هاى افشاى راز، هر انسان عاقلى را وا مى‌دارد كه از آن دورى جويد. برخى از اين زيان‌ها بدين قرار است: