الف- غيرت دينى‌ مراد از «غيرت دينى» حسّاسيت شخص مسلمان است نسبت به كيان اسلام و آنچه بدان مربوط مى‌شود او، با تمام توان در حفظ حرمت آن مى‌كوشد و از كوچك‌ترين تعرّضى نسبت بدان جلوگيرى مى‌كند بر اين اساس، جهاد، امر به معروف و نهى از منكر، سفارش به حق و صبر، تعليم و تعلّم و ... مى‌تواند در گستره غيرت دينى قرار گيرد، چرا كه هر يك از امور ياد شده، از سويى در تحكيم احكام اسلام مؤثر است و از سوى ديگر با ضدّ خود سرِ ستيز دارد.
قرآن مجيد با لحنى تحريك‌آميز از مسلمانان مى‌خواهد كه ضمن تقويت غيرت دينى خويش، در جاى بايسته، آن را به كار گيرند و از اسلام و مسلمانان دفاع كنند:
«وَ مالَكُمْ لا تُقاتِلُونَ فى‌ سَبيلِ اللَّهِ وَ الْمُسْتَضْعَفينَ مِنَ الرِّجالِ وَ النِّساءِ وَ الْوِلْدانِ» «١» شما را چه شده كه در راه خدا و مردان و زنان و كودكان مستضعف نمى‌جنگيد؟! لحن اين آيه شريفه، نشان دهنده اين است كه جنگيدن در راه خدا و رهايى مستضعفان، خواستِ خدا و لازمه مسلمانى است كه اگر انجام نپذيرد، دور از انتظار و مورد اعتراض خداوند است.
اميرمؤمنان عليه السلام نيز غيرت را عين ديانت دانسته، مى‌فرمايد:
«غَيْرَةُ الرَّجُلِ ايمانٌ» «٢» غيرت مرد، ايمان است.
همه غزوه‌ها و سريّه‌هاى پيامبر صلى الله عليه و آله جنگ‌هاى سه گانه اميرمؤمنان عليه السلام مبارزه و صلح تحميلى امام مجتبى عليه السلام و حماسه جاويد عاشورا و مبارزه‌هاى بى امان پيشوايان معصوم و علماى درد آشنا در طول تاريخ، رنگ «غيرت دينى» داشته است. حتى پيامبر صلى الله عليه و آله از