١- ايمان مذهبى: گر چه هر نوع باور علمى و عقلى براى انسان در ابعاد اخلاقى و روانى آثار گوناگونى را در پى دارد، ولى هيچ يك از آنها چون ايمان، تحوّل آفرين نيست.
ايمان مذهبى، تنها عاملى است كه مى‌تواند بشر را چنين ژرف متأثر سازد و به زندگانى او بهجت و تحرّك بخشد و جهتى درست و سازنده دهد و در ضميرش انقلابى ايجادكند و به وى امنيت درونى و عشق و اميد ارزانى كند و اضطراب‌ها و نگرانى‌ها و دلهره‌ها را از او بزدايد. «١» ايمان مذهبى، روابط اجتماعى افراد و جوامع را استحكام مى‌بخشد و افق ديد انسان را وسعت مى‌دهد و دنيا و آخرت را در امتداد يكديگر به تصوير مى‌كشد، آدمى را از بى‌هدفى نجات داده، در برابر خدا مكلّف و مسؤول مى‌سازد، راه تكامل واقعى را، كه همان قرب الى اللّه است، به او نشان مى‌دهد و دنياى گذراى مادّى را در نظرش خوار و بى مقدار مى‌سازد. در نتيجه، پذيرفتن مرگ را براى او همچون عبور از يك پل، ساده و آسان مى‌نمايد و چنين كسى مرگ را مانع و حجابى بين خود و محبوبش مى‌بيند و به تعبير امام على عليه السلام:
«هر نفسى كه بر مى‌آورد گامى به سوى مرگ برمى دارد. «٢» و باكى ندارد كه به مرگ برسد و يا مرگ به سراغ او بيايد و اين وعده محتوم و قطعى خداوند است:
«مَنْ كان يَرْجُوا لِقاءَ اللَّهِ فَانَّ اجَلَ اللَّهِ لَاتٍ» «٣»