خود را خرّم و سرخوش داريد و با آسانى و سبك جانى به سوى مرگ گام برداريد.
جايگاه مكتبى شهادت‌طلبى‌ شهادت‌طلبى در فرهنگ ائمّه و اهل بيت عليهم السلام جايگاه خاصى دارد. تمثيلات و تشبيهاتى كه در خطبه‌ها، نيايش‌ها و سخنان آنان به كار رفته نشان مى‌دهد كه اين مقوله در نظر آنان از اهميّتى ويژه برخوردار است. امامان معصوم عليهم السلام نه تنها هنگام نبرد و در ميدان جنگ، بلكه در زمان صلح و در سراسر زندگانى خود از خداوند شهادت مى‌طلبيدند و آن را با سياست مى‌آميختند. سرآغاز نيايش و پايان بخش نامه‌ها و گفتارشان‌طلب شهادت بود چنانكه حضرت على عليه السلام در پايان عهدنامه مالك اشتر مى‌فرمايد:
«... وَ انْ يَخْتِمَ لى‌ وَ لَكَ بِالسَّعادَةِ وَ الشَّهادَةِ وَ انَّا الَيْهِ راجِعُونَ» «١» و از خدا مى‌خواهم كه كار من و تو را به سعادت پايان دهد و شهادت را نصيبمان گرداند.
امام سجاد عليه السلام در نيايش خود مى‌گويد:
«... حَمْدًا نَسْعَدُ بِهِ فِى السَّعادَةِ مِنْ اوْلِيائِهِ وَ نَصيرُ بِهِ فى‌ نَظْمِ الشُّهَداء بِسُيُوفِ اعْدائِهِ» «٢» [خداوند را مى‌ستاييم‌] ستايشى كه به وسيله آن به همراه نيك بختان روى نيك بختى بينيم و در شمار دوستان او درآييم و به شهداء كه با شمشير دشمنانش به شهادت رسيده‌اند بپيونديم و درجمع آنان درآييم.
حضرت على عليه السلام مى‌فرمايد:
«وَ اللَّهِ لَانَا اشْوَقُ الى لِقائِهِمْ مِنْهُمْ الى‌ دِيارِهِمْ» «٣» به خدا سوگند! كه اشتياق من به [صحنه نبرد و] رويارويى با دشمن بيش از شوقى است‌