كلمه حق و آيين توحيدى از خود نشان مى‌دهند، از موارد ايثار پسنديده است. قرآن كريم نيز ايثارگران را، كه از همه چيز دنيا گذشته، جان بر كف به ميدان نبرد مى‌شتابند، با بيان «... فَضَّلَ اللَّهُ الُمجاهِدينَ عَلىَ الْقاعِدينَ اجْرًا عَظيًما» «١» مى‌ستايد و كارشان را تجارتى الهى مى‌داند. «٢» نيروهاى نظامى و انتظامى بايد چنان باشند كه در صحنه‌هاى مختلف ايثار، كرامت انسانى و گوهرهاى نفسانى خود را آشكار كرده، به پاسدارى و سربازى خويش، ارزش واقعى ببخشايند و زبان حالشان به اسلام و مسلمانان چنين باشد:
تو از سر من و جان من عزيزترى بخيلم ار نكنم سر فدا و جان ايثار «٣» «سعدى» ٤- ترجيح حق بر باطل گر چه به زيان خود انسان باشد، يكى ديگر از جنبه‌هاى پسنديده ايثار است.
امام صادق عليه السلام مى‌فرمايد:
«انَّ مِنْ حَقيقَةِ الْايمانِ انْ تُؤْثِرَ الْحَقَّ وَ انْ ضَرَّكَ عَلَى الْباطِلِ وَ انْ نَفَعَكَ ...» «٤» از نشانه‌هاى ايمان، آن است كه حق را- گر چه به زيان تو است- بر باطل- گر چه به سود تو است- ترجيح دهى.
ب- ناپسند ١- فداكارى و گذشتن از جان و مال و مانند آن، براى پيروزى جبهه باطل، يكى از گونه‌هاى ناپسند ايثار است. گمراهان باطل گرا نيز ممكن است در راه تقويت باطل، ثروت خويش را صرف كنند و حتى از جان هم مايه بگذارند و از ديگران نيز پيشى گيرند.
ولى چنين ايثارى نه تنها نادرست است، بلكه مايه حسرت و ندامت نيز مى‌گردد. قرآن مجيد از اين واقعيت چنين ياد مى‌كند: