«وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى‌ حُبِّهِ مِسْكينًا وَ يَتيًما وَ اسيرًا» «١» و به [پاس‌] دوستى او، بينوا و يتيم و اسير را خوراك مى‌دادند.
٣- همچنين از «انصار»- كه در حال فقر، از برادران مهاجر خود، با تقسيم اموال و خانه‌هاى خويش پذيرايى كردند و آنان را بر خود مقدّم داشتند- چنين تمجيد مى‌كند:
«وَ يُؤْثِرُونَ عَلى‌ انْفُسِهِمْ وَ لَوْ كانَ بِهِمْ خَصاصَةٌ» «٢» ديگران را بر خود مقدّم مى‌دارند، هر چند خود، بسيار نيازمند باشند.
ب- ايثار در روايات‌ ايثار در روايات به عنوان «خوى و خصلت ابرار و برگزيدگان الهى، نيكوترين احسان و والاترين مراتب ايمان» شمرده شده است؛ چنان كه اميرمؤمنان عليه السلام مى‌فرمايد:
«الْايثارُ سَجِيَّةُ الْابْرارِ وَ شيمَةُ الْاخْيارِ» «٣» ايثار، خوى نيكوكاران و شيوه نيكان است.
در جايى ديگر مى‌فرمايد:
«الْايثارُ احْسَنُ الْاحْسانِ وَ اعْلى‌ مَراتِبِ الْايمانِ» «٤» ايثار، نيكوترين احسان و بالاترين مرتبه ايمان است.
همان گونه كه ذكر شد، در امور نظامى بيشتر ايثار جانى مطرح است. كسى كه جان بركف از اسلام و مرزهاى اسلامى دفاع مى‌كند، خود را به آب و آتش مى‌زند و چه بسا خون پاكش در راه پاسدارى از اسلام و ارزش‌هاى اسلامى ريخته مى‌شود، بالاترين درجه ايثار و محبوبترين مقام را نزد خدا دارد؛ چنان كه رسول خدا صلى الله عليه و آله درباره ارزش‌