درس ششم: صبر و پايدارى‌ «صبر» در فارسى، مرادف شكيبايى، خويشتن‌دارى، دوام و ثبات است. «١» راغب اصفهانى آن را چنين شرح كرده است: «صبر، واداشتن خويش است به آنچه مقتضاى دين و خرد است و نگهدارى آن است از آنچه نزد شرع و عقل ناپسند است.» «٢» صبر از مفاهيم انقلابى، سازنده و پوياست كه مؤمن را در مبارزه و رويارويى با مشكلات طبيعى و غيرطبيعى يارى مى‌رساند و زمينه انديشه و شكوفايى را برايش فراهم مى‌سازد. تفسير صبر به ستم پذيرى، توسرى خورى، از حق خود گذشتن و مانند آن، در واقع تحريف معناى اين واژه است.
على عليه السلام در اهميت صبر مى‌فرمايد:
«الصَّبْرُ خَيْرُ جُنُودِ الْمُؤْمِنِ» «٣» صبر، بهترين لشكر مؤمن است.
ضرورت صبر ساختار زندگى دنيا به گونه است كه انواع و اقسام فشار و مزاحمت از سوى عوامل طبيعى و غير طبيعى لحظه به لحظه، انسان را تهديد مى‌كند و حيات مادى و معنوى او را در معرض خطر قرار مى‌دهد. اگر انسان در برابر عوامل تهديد كننده، پايدارى نكند و