ندارد، دلش وارونه است.
شايد مراد از وارونگى دل، اين باشد كه شخص بى غيرت از حالت طبيعى انسان خارج است و به وادى پوچى و تباهى سقوط كرده است.
وجود غيرت در جامعه انسانى تا آن جا لازم و حياتى است كه شارع مقدس اسلام در تشريع احكام نيز به آن توجهى ويژه داشته است. رسول خدا صلى الله عليه و آله مى‌فرمايد:
«.. الا وَ انَّ اللَّهَ حَرَّمَ الْحَرامَ وَ حَدَّ الْحُدُودَ وَ ما احَدٌ اغْيَرَ مِنَ اللَّهِ وَ مِنْ غَيْرَتِهِ حَرَّمَ الْفَواحِشَ» «١» آگاه باشيد كه خداوند، محرّمات را حرام و حدود را وضع كرد و هيچ كس غيورتر از خدا نيست كه از روى غيرت، زشتى‌ها را حرام كرده است.
بر همين اساس، خدا به هر شخص غيرتمند نظر لطف و رحمت دارد؛ چنان كه امام صادق عليه السلام مى‌فرمايد:
«انَ اللَّهَ غَيُورٌ يُحِبُّ كُلَّ غَيُورٍ ...» «٢» خداوند، غيور است و هر غيرتمندى را دوست دارد.
گونه‌هاى غيرت‌ شايد بتوان انواع غيرت را به تعداد پديده‌هايى كه نزد انسان، تقدّس و حرمت دارد، گسترش داد. در اين صورت از مرز شمارش فراتر مى‌رود، امّا از ديدگاهى ديگر مى‌توان همه پديده‌هاى مقدّس را در قالب دين، ناموس و آبرو و ميهن گنجانيد كه در نتيجه، غيرت به سه نوعِ دينى، ناموسى، ملّى تقسيم مى‌شود.