از آلودگى‌ها پاك‌تر باشند، محبّت به آنها نيز بايد بيشتر باشد. اكنون به ذكر كسانى مى‌پردازيم كه محبت آنان، «حُبّ فى اللَّه» است.
الف- محبّت رسول خدا (ص)
رسول گرامى اسلام، حضرت محمّد بن عبداللّه صلى الله عليه و آله كاملترين فرد عالم خلقت و كسى است كه تمام هستى به يُمن وجود مباركش آفريده شده و تداوم مى‌يابد و از آن رو كه آن حضرت، مصداق كامل و لايق لقب شريف «حبيب اللّه» است، محبّت آن بزرگوار به تمام معنى، حبّ فى اللّه است.
همو فرمود:
«أَحِبُّوا اللَّهَ لِما يَغْذُوكُمْ بِهِ مِنْ نِعَمِهِ وَ أَحِبُّونى‌ لِحُبِّ اللَّهِ إِيَّاىَ» «١» خدا را دوست داشته باشيد براى نعمت‌هايى كه از او به شما مى‌رسد، و مرا دوست بداريد؛ زيرا خدا مرا دوست مى‌دارد.
ب- محبت اميرمؤمنان و ائمه معصومين عليهم السلام‌ يكى ديگر از جلوه‌هاى «حُبّ فى اللّه»، محبّت به حضرت على عليه السلام و ديگر معصومين عليهم السلام است. رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود:
«أَلا وَ مَنْ أَحَبَّ عَلِيًّا فَقَدْ أَحَبَّنى‌ وَ مَنْ احَبَّنى‌ فَقَدْ رَضِىَ اللَّهَ عَنْهُ وَ مَنْ رَضِىَ عَنْهُ كافاهُ الْجَنَّةَ» «٢» آگاه باشيد كه هر كس على عليه السلام را دوست بدارد، در حقيقت مرا دوست داشته، و كسى كه مرا دوست بدارد، خدا از او راضى است، و هر كس خدا از او راضى است، پاداش‌اش بهشت است.
همچنين فرمود:
«الا وَ مَنْ ماتَ عَلى‌ حُبِّ آلِ مُحَمَّدٍ ماتَ مُؤْمِنًا مُسْتَكْمِلَ الْايمانِ» «٣»