اهميّت بسيار رازدارى را بديهى ساخته است و گذشته از آن كه اين ويژگى، نوعى فضيلت اخلاقى به حساب مى‌آيد، در موفقيت و كارآيى برنامه زندگى نيز تأثيرى، بسزا دارد. اميرمؤمنان عليه السلام مى‌فرمايد:
«الظَّفَرُ بِالْحَزْمِ وَ الْحَزْمُ بِاجالَةِ الرَّأْىِ وَ الرَّأْىُ بِتَحْصينِ الْاسْرارِ» «١» پيروزى بسته به اراده، و اراده بسته به كارانداختن انديشه، و انديشه به نگهدارى‌رازهاست.
در جايى ديگر موفقيت‌ها را در سايه رازدارى دانسته، مى‌فرمايد:
«انْجَحُ الْامُورِ ما احاطَ بِهِ الْكِتْمانُ» «٢» موفق‌ترين كارها آن است كه آن را پنهانكارى فرا گيرد.
بعكس، افشاى اسرار، سبب عدم موفقيّت و حتى باعث سقوط مى‌شود؛ چنان كه امام صادق عليه السلام مى‌فرمايد:
«افْشاءُ السِرِّ سُقُوطٌ» «٣» برملا كردن راز، سقوط است.
با توجّه به اهميّت اخبار و اطلاعات نظامى و فراوانى دشمنان انقلاب اسلامى، ضرورت رازدارى براى يك پاسدار چندين برابر مى‌نمايد. عزيزان سپاهى بايد آگاه باشند كه با خبر شدن از كوچك‌ترين اخبار و اطلاعات نظامى، براى دشمن، بسيار مهم و ارزشمند است و چه بسا با آن بتواند ضربه‌اى كارى بر نظام و انقلاب وارد كند. پس، رازدارى از اصول اوّليه پاسدارى است و كسى كه نتواند راز و رمز سازمان نظامى خود را پوشيده بدارد، ناخواسته در خدمت دشمن درمى آيد.