مبانِی اخلاق در آِیات و رواِیات - حسینی طهرانی‌، سید محمد حسین - الصفحة ٥٧ - نهی قرآن کریم از یاد کردن دیگران با القاب قبیح

مشرکین و مرتدّین و افرادی که دارای دین و آیین نیستند، نمی‌باشد؛ آنها اصلاً خدا را قبول ندارند و یا اینکه این خطاب را قبول ندارند! [این خطاب به مؤمنین است] امّا مؤمن بعد از اینکه ایمان آورد، خیلی زشت است که دست به این کارها بزند! به اندازه‌ای زشت است که خداوند می‌فرماید:

(بئسَ ٱلٱسمُ ٱلفُسُوقُ بَعدَ ٱلإيمَٰن)؛ «این بد نامی برای مؤمن است که بعد از اینکه ایمان آورد (به‌واسط اینکه کسی را مسخره کند، یا لمز کند، یا اینکه نبز به لقب کند) اسم او را فاسق و فاجر بگذارند!»

(وَ مَن لَّم يَتُب فَأُوْلَـٰٓئكَ هُمُ ٱلظَّـٰلمُونَ)؛ «(این کارها را نباید بکنید!) و اگر کردید و توبه نکردید، بدانید که خداوند علیّ أعلیٰ ظالمین را دوست ندارد و آنها را به عذاب و عقاب مبتلا می‌کند!»

این سه تا شد، سه تای دیگرش را هم إن‌شاءالله فردا بیان می‌کنم.

اللَهمّ صلّ علیٰ محمّدٍ و آل محمّد