(يٰٓأَيُّهَا ٱلنَّبيُّ لمَ تُحَرّمُ مَآ أَحَلَّ ٱللَهُ لَكَ تَبتَغي مَرضَاتَ أَزوَٰجكَ وَ ٱللَهُ غَفُورٞ رَّحيمٞ قَد فَرَضَ ٱللَهُ لَكُم تَحلَّةَ أَيمَٰنكُم وَ ٱللَهُ مَولَىٰكُم وَ هُوَ ٱلعَليمُ ٱلحَكيمُ وَ إذ أَسَرَّ ٱلنَّبيُّ إلَىٰ بَعض أَزوَٰجهۦ حَديثٗا فَلَمَّا نَبَّأَت به).[١]

دیگر روشن است که این ضمیر به که برمی‌گردد!

امّا از آنجایی که قرآن یک جامعیّت و سعه‌ای دارد، اسم نمی‌آورد. باز هم در (تُوبُوٓاْ إلَى ٱللَه تَوبَةٗ نَّصُوحًا) نمی‌گوید: ای عمر و ای ابابکر!

تمام آیات قرآن دربارۀ امیرالمؤمنین است و اسم امیرالمؤمنین را در تمام قرآن نبرده است![٢] مثلاً در همان آیۀ (يٰٓأَيُّهَا ٱلرَّسُولُ بَلّغ مَآ أُنزلَ إلَيكَ من رَّبّكَ)،[٣] در بسیاری از روایات داریم که اینجا «فی علیٍّ» است؛[٤] امّا نه اینکه «فی علیٍّ» بوده و افتاده است، بلکه یعنی این آیه دربارۀ امیرالمؤمنین است. این جامعیّت قرآن را می‌رساند.[٥]

امّا آنها از همین استفاده می‌کنند و می‌گویند: «لفظ عایشه که در این سوره نیست؛ هرچند لفظ حفصه [در روایات] وارد شده باشد و عمر هم که خودش این را تصدیق می‌کند.[٦] امّا [در قرآن] که این حرف‌ها نیست؛ قرآن می‌گوید: (از زمانی که آن یک زن)، حال آن یک زن چه کسی بوده است؟!» سنّی‌ها هم این آیه را می‌خوانند و در نمازهایشان هم می‌خوانند، امّا فقط می‌خوانند!

وظیفۀ پیامبر در قبال کفر قلبی و عدم توبۀ متمرّدین

[١]. سورۀ تحریم (٦٦) آیات ١ ـ ٣.

[٢]. الکافی، ج ١، ص ٢٨٦.

[٣]. سوره مائده (٥) آیه ٦٧.

[٤]. تفسیر القمی، ج ٢، ص ٢٠١؛ شرح الأخبار، ج ١، ص ١٠٤؛ شواهد التّنزیل، ج ١، ص ٢٤٩؛ تفسیر القرآن العظیم، ابن‌أبی‌حاتم، ج ٤، ص ١١٧٢؛ أسباب نزول الآیات، ص ١٣٥؛ تاریخ مدینة دمشق، ج ٤٢، ص ٢٣٧؛ الدّرّ المنثور، ج ٢، ص ٢٩٨.

[٥]. جهت اطّلاع پیرامون آیاتی که به روایت اهل‌تسنّن در شأن امیرالمؤمنین علیّ بن ابی‌طالب علیه السّلام نازل شده است، رجوع شود به خصائص الوحی المبین، ابن‌البطریق.

[٦]. الکشّاف، ج ٤، ص ٥٦٦.