مبانِی اخلاق در آِیات و رواِیات - حسینی طهرانی‌، سید محمد حسین - الصفحة ٢٤٦ - حرمت شدید کمک و اعانۀ بر ظلم و ستم

اعانت و کمک، گناه است! کما اینکه به‌عنوان کلّی می‌توان گفت: انسان در امور برّ و احسان، لازم است که اعانت کند؛ آن مواردی که ضروری است عنوان وجوب دارد، و آن مواردی که ضروری نیست و شخصاً بر عهدۀ انسان تعلّق نمی‌گیرد، عنوان استحباب دارد.

پس آیۀ شریفه این شد:

(وَ تَعَاوَنُواْ عَلَى ٱلبرّ وَٱلتَّقوَىٰ وَ لَا تَعَاوَنُواْ عَلَى ٱلإثم وَ ٱلعُدوَٰن وَ ٱتَّقُواْ ٱللَهَ إنَّ ٱللَهَ شَديدُ ٱلعقَاب)؛[١] «از خدا بپرهیزید؛ خدا عقابش شدید است!»

نگویید که: «ما فلان کار را کردیم، ما که گناه نکردیم؛ ما مَرکب خود را برای بردن مردم به مراکز فحشا و منکرات اجاره دادیم، خودمان که اهل این عمل نیستیم!» می‌گوید: «کمک کردی، و به اندازه‌ای که کمک کردی، در این جرم و جنایت شریک هستی!» نگویید: «ما دکّان خود را به بانک اجاره دادیم، یا به کسی که شغلش ریش‌تراشی است، یا به کسی که صلیب می‌سازد و گردن مردم می‌اندازد، یا به کسی که انگشتر طلا می‌سازد و دست مردان می‌کند، کار ما که حرام نیست!» از نقطۀ نظر اعانت، حرام است و انسان اگر خدای نا کرده چنین کاری را بکند، در آن جرم شرکت کرده است!

اللَهمّ صلّ علیٰ محمّد و آل محمّد

[١]. سوره مائده (٥) آیه ٢.