مبانِی اخلاق در آِیات و رواِیات - حسینی طهرانی‌، سید محمد حسین - الصفحة ٢٣٩ - حکم فقهی تعاون و کمک در امور خیر

أعوذُ باللَه من الشَّیطان الرَّجیم

بسم الله الرّحمٰن الرّحیم

و صلّی اللهُ علیٰ محمّدٍ و آله الطّاهرین

و لعنةُ الله علیٰ أعدائهم أجمعین

دستور قرآن مبنی بر کمک به یکدیگر در انجام کارهای خیر و اجتناب از محرّمات

(وَ تَعَاوَنُواْ عَلَى ٱلبرّ وَ ٱلتَّقوَىٰ وَ لَا تَعَاوَنُواْ عَلَى ٱلإثم وَ ٱلعُدوَٰن وَ ٱتَّقُواْ ٱللَهَ إنَّ ٱللَهَ شَديدُ ٱلعقَاب) [١]

مقداری از آیۀ دوّم از پنجمین سورۀ قرآن، سورۀ مائده است؛ و معنایش این است:

«با همدیگر در کار برّ و تقوا کمک کنید، و در گناه و ستم و دشمنی کمک نکنید!»

برّ به معنای خوبی و هر کار خوبی است، و تقوا هم یعنی پاکیزگی و در مصونیّت و عصمت الهی درآمدن و در ورع و اجتناب از محرّمات قدم نهادن؛ یعنی:

«در کارهای خوب و در کارهای احسان به همدیگر کمک کنید، و در إثم و گناه و در ستم کمک نکنید و با یکدیگر تعاون نکنید.»

حکم فقهی تعاون و کمک در امور خیر

فقها از این آیه استفاده کرده‌اند که تعاون و کمک در هر امر برّ و تقوایی مستحسن است و در بعضی موارد به مرحلۀ وجوب و لزوم می‌رسد؛ و از آن گذشته

[١]. سوره مائده (٥) آیه ٢.