این وصیّت امیرالمؤمنین که راجع به نماز و زکات و احسان و دست‌گیری از أیتام و مستمندان و حجّ بیت‌الله الحرام و سایر جهات است، طبق فرمایش آن حضرت، اختصاص به حضرت امام حسن و امام حسین و سایر فرزندان آن حضرت ندارد، بلکه می‌فرماید: «مَن بَلَغَهُ کتابی؛کسی که این وصیّت من به او برسد او وصیّ من است؛ هرکه می‌خواهد باشد.» بنابراین ما این وصیّت را می‌خوانیم و معنا می‌کنیم و بعد إن‌شاءالله به مقدار مقتضی در احوالات امیرالمؤمنین صحبت می‌کنیم. این وصیّتی که الآن قرائت می‌شود، بعد از این فرمایش حضرت است: «هر کس این وصیّت را بشنود وصیّ من است.» بنابراین ما همه وصیّ امیرالمؤمنین می‌شویم، پس خیلی دارای مقام و شرف هستیم که امیرالمؤمنین ما را وصیّ خود قرار می‌دهد! آن‌وقت در این مقام باید دانست که کسی که وصیّ امیرالمؤمنین بشود و بر خلاف وصیّت رفتار کند، کارش مشکل است؛ چون در قرآن مجید داریم:

(فَمَنۢ بَدَّلَهُۥ بَعدَ مَا سَمعَهُۥ فَإنَّمَآ إثمُهُۥ عَلَى ٱلَّذينَ يُبَدّلُونَهُۥٓ إنَّ ٱللَهَ سَميعٌ عَليمٞ).[١]

«شخصی که از دار دنیا می‌خواهد برود و کسی را وصیّ خود قرار می‌دهد، آن کسی که وصیّ می‌شود باید طبق وصیّت رفتار کند؛ اگر تبدیل بکند، تحریف بکند و مواد و موارد وصیّت را از روی ذوق و سلیقۀ خود عوض بکند گناه بر گردن او است، و خدا دانا است و از تحریف و تبدیل او اطّلاع دارد.»

حالا همه آماده باشیم که وصیّت امیرالمؤمنین علیه السّلام را گوش کنیم و از خدا بخواهیم که ما را به عمل کردن بر طبق این وصیّت، موفّق کند:

فرازهای از وصیّت امیرالمؤمنین علیه السّلام در نوزدهم ماه مبارک رمضان

بسم الله الرّحمٰن الرّحیم

هذا ما أوصیٰ به عَلیُّ بنُ أبی‌طالب: أوصیٰ أنّه یَشهَدُ أن لا إلهَ إلّا اللَهُ وَحدَهُ لا شَریکَ لَهُ و أنّ مُحمدًا عَبدُهُ و رَسولُه، (أَرسَلَ رَسُولَهُۥ بٱلهُدَىٰ وَدين ٱلحَقّ ليُظهرَهُۥ عَلَى ٱلدّين كُلّهۦ وَلَو كَرهَ ٱلمُشركُونَ) [٢] صلّی الله عَلَیه و آله، ثُمَّ (إنَّ

[١]. سوره بقره (٢) آیه ١٨١.

[٢]. سوره توبه (٩) آیه ٣٣؛ سوره صفّ (٦١) آیه ٩.