مولانا جلال الدّين محمّد بلخى، معروف به رومى و مولوى، در كتاب مثنوى بعضى از حكايات مربوط به ابو الحسن خرقانى را كه خوانده و شنيده بوده است موضوع تمثيل كرده و اقوال او را در ضمن انديشه‌ها و آراء خويش گنجانيده است. مثلا در دفتر اوّل آنجا كه گويد:

گفت «المعنى هو اللّه» شيخ دين‌		بحر معنيهاى ربّ العالمين‌

جمله اطباق زمين و آسمان‌		همچو خاشاكى در آن بحر روان‌

از قرارى كه نيكلسن در شرح خود بر مثنوى مى‌گويد مولانا لفظ شيخ دين را براى شيخ ابو الحسن به كار برده است (دفتر ششم ب ٢١١٩ نيز ديده شود)، و بنابرين اين لفظ المعنى هو اللّه گفته او بايد باشد؛ در تذكرة الاوليا ج ٢ ص ٢١٢ حكايت شده است كه خرقانى گفت «چون به گرد عرش رسيدم صف صف ملايكه پيش‌باز مى‌آمدند و مباهات مى‌كردند كه «ما كرّوبيانيم و ما معصومانيم» من گفتم «ما هو اللّهانيم» ايشان همه خجل گشتند ...». ف ٥٧ ديده شود.

٥٠٤ در دفتر دوّم مثنوى ابياتى است كه در ان نام بو الحسن آمده است و مرحوم نيكلسن معتقد است كه اين هم، اگر منظور شخص معيّنى از مبرّزين صوفيّه بوده باشد اشاره به شيخ خرقانى است:

روح با علمست و با عقلست يار		روح را با تازى و تركى چه كار؟

از تو اى بى‌نقش با چندين صُوَر		هم مُشَبّه هم مُوَحّد خيره سر

گه مشبّه را موحّد مى‌كَنَد		گه موحّد را صور ره مى‌زند

گه ترا گويد ز مستى بو الحسن‌		«يا صغير السّنّ يا رطبَ البدن»

گاه نقش خويش ويران مى‌كند		از پى تنزيه جانان مى‌كَند.