احوال و اقوال شيخ ابوالحسن خرقانى - مينوى، مجتبى - الصفحة ١٠٣ - أحوال و أقوال خرقانى از مثنوى مولوى
|
خندهاى زد زن كه «خه خه، ريش بين |
اين سفر گيرىّ و اين تشويش بين |
|
|
خود ترا كارى نبود آن جايگاه |
كه ببيهوده كنى اين عزم راه؟» |
|
|
گفت نافرجام و فحش و دمدمه |
من نتابم باز گفتن آن همه |
|
|
از مثل وز ريشخند بىحسيب |
آن مريد افتاد از غم در نشيب |
|
|
اشكش از ديده بجست و گفت او |
«با همه، آن شاه شيرين نام كو؟» |
|
|
گفت «آن سالوس زرّاقِ تهى، |
دام گولان و كمند گمرهى، |
|
|
صد هزاران خام ريشان همچو تو |
اوفتاده از وى اندر صد عُتُو |
|
|
گر نبينيش و سلامت واروى |
خير تو باشد، نگردى زو غوى |
|
|
لاف كيشى كاسه ليسى طبلخوار |
بانگ طبلش رفته اطراف ديار» |
|
|
بانگ زد بر وى جوان و گفت «بس |
روزِ روشن از كجا آمد عسس؟ |
|
|
نورِ مردان مشرق و مغرب گرفت |
آسمانها سجده كردند از شگفت |
|
|
آفتاب حق برآمد از حَمل |
زير چادر رفت خورشيد از خَجَل |
|
|
تُرّهات چون تو ابليسى مرا |
كَى بگرداند ز خاك اين سرا؟ |
|
|
مظهر عزّست و محبوب بحق |
از همه كرّوبيان برده سَبق |
|
|
كَى شود دريا ز پوزِ سگ نجس؟ |
كَى شود خورشيد از پُف منطمس؟ |
|
|
مَه فشاند نور و سگ وع وع كند |
سگ ز نور ماه كَى مَرتع كند؟ |
|
|
چون تو ننگى جفت آن مقبول روح |
چون عيال كافر اندر عقد نوح |
|
|
گر نبودى نسبت تو زين سرا |
پاره پاره كردمى اين دم ترا |
|
|
رو دعا كن كه سگ اين موطنى |
ور نه اكنون كردمى من كردنى» |
|
|
بعد از ان پرسان شد او از هر كسى |
شيخ را مىجست از هر سو بسى |
|
|
پس كسى گفتش كه «آن قطب ديار |
رفت تا هيزم كشد از كوهسار» |
|
|
آن مريد ذو الفقار انديش تفت |
در هواى شيخ سوى بيشه رفت |
|
|
ديو مىآورد پيش هوش مرد |
وسوسه، تا خُفيه گردد مَه ز گرد |
|
|
«كاين چنين زن را چرا اين شيخ دين |
دارد اندر خانه يار و همنشين؟ |
|