نظريات اخلاقي، علمى، ديني، سياسي و اجتماعى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٣٨ - سخنى درباره دعا و آداب آن
حضرت پيامبر اكرم (ص) و يا امام (ع) صادر نشده باشد بر اساس اخبار من بلغ سبب ثواب مىشود دعا و ذكر مطلق مستحب است چه ماثور باشد و چه از خود انشاء كند بنابراين ميشود دعا و ذكر را با ضعف سند آن و بدون قصد ورود و نسبت به شارع بعنوان مستحب شرعى خواند ولى ساير آداب كه به سند معتبر ثابت نشده است نميشود بعنوان مستحب بجا آورد بلكه بايد بعنوان احتياط و رجاء امر بجا آورد و ثواب بر آن مترتب ميشود حتى اگر آن روايت در واقع از طرف شريعت صادر نشده باشد. بلى در دعا ذكر چند چيز معتبر است:
١- معناى كلمات مجهول نباشد مانند الفاظى كه بعنوان منتر خوانده ميشود يا در تعويذها نوشته مىشود كه اصل جواز آن محل اشكال يا ممنوع است و تعويذنويسها به اين عمل بد مبتلا شدهاند كه بايد از آن توبه كنند زيرا احتمال ميرود الفاظ مجهول المعنى اسامى شيطان و شركآلود باشد. در دعاى شب عرفه كه در مفاتيح الجنان نيز ثبت شده اين جمله آمده است (و باهيا شراهيا) كه معناى آن مفهوم نيست لذا خواندن آن اشكال دارد.
٢- ذكر و دعا بايد منافى شان حضرت حق جلّت عظمته نباشد و نه مخالف آنچه كه عقل و دين درباره خداوند قائلند.
٣- عليه مؤمنين نفرين نكند مگر عليه ظالم بمقدار ظلمش ميشود كه نفرين كرد نه بيشتر.
٤- بر خلاف موازين شرعى دعا نكند مثلا از خداوند (ج) بخواهد حرامى را نصيب او كند يا او را موفق كند كه واجبى را ترك كند.
٥- جملات دعا متناقض نباشد مانند بعضى از دعاهاى رمضان در سحر (اللّهم انى أسالك من بهائك بابهاه) ولى آنچه كه مهم است تشخيص آن و آداب دعاهايى است كه روى اسناد معتبر صدور آنها از امامان بزرگوار (ع) ثابت شده باشد و مشكوك و مجهول نباشد. اكثر رواياتى كه در كتابهاى