انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٤١ - سرانجام طغيان گرى

حيوانات و باغ‌هاى بسيار بزرگ داشتند؛ ولى اين‌ها نيز به موعظه و نصيحت حضرت هود عليه السلام گوش ندادند و آن حضرت زحمت فراوان كشيدند تا آن مردم به خداى واحد ايمان بياورند؛ ولى آن‌ها قبول نكردند.

«وَ أَمَّا عادٌ فَأُهْلِكُوا بِرِيحٍ صَرْصَرٍ عاتِيَةٍ»

قوم عاد را با يك باد بسيار شديد و سرد هلاك كرديم. «صَرْصَرٍ» در تفاسير به سه معنى آمده است.

معنى اول: سردى زياد، ممكن است باد بسيار سرد بوده باشد، يا هوا به‌گونه‌ى سرد بوده كه مردم از شدت سردى آن نابود گرديدند.

معنى دوم: صداى شديد، احتمالًا اين صدا يك صداى معمولى نبوده؛ بلكه صداى بوده كه قبلًا نظير آن را مردم نشنيده بودند. يك‌صداى بسيار شديد به‌گوش آن‌ها شنيده شده كه از شنيدن آن، همه هلاك شدند.

معنى سوم: سموم؛ بعضى از مفسرين گفته‌اند كه سموم بوده است سموم، يعنى داراى زهر بوده است و مردم توسط زهر به هلاكت رسيدند.

«صَرْصَرٍ عاتِيَةٍ»

آيه مباركه مى‌فرمايد: اين باد خيلى سركش و طغيان‌گر بوده است.

به هر صورت، هرسه معانى درست است؛ زيرا اين باد هم سرد بوده، هم مسموم كننده بوده و هم صدا داشته است. باد سركش و طغيان‌گر، مخصوص قوم طغيان‌گر عاد. قوم‌عاد بسيار سركشى كردند. آن‌ها با توجه به نعمت‌هاى فراوان از فرمان خدا سر باز زدند و سرانجام به بدترين عذاب گرفتار شدند. به نظر من اين باد با اين اوصاف، اگر يك‌ساعت مى‌وزيد براى هلاك كردن قوم عاد كافى بود؛ ولى نظر به آيه قرآن مجيد وزيدن آن بسيار طولانى بوده است. مى‌فرمايد: تداوم اين باد هفت شب و هشت روز بوده است.