انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٣٣ - آرزوى كفار

آن‌ها! تمام واقعيت‌ها را در آن روز به چشم خود مى‌بينند و مى‌دانند كه وعده خدا حق است و سرانجام تمام حقيقت‌ها آشكار مى‌گردد. خداوند متعال جل جلاله حالات مجرمين را در روز قيامت چنين بيان مى‌كند.

«يَوَدُّ الْمُجْرِمُ لَوْ يَفْتَدِي مِنْ عَذابِ يَوْمِئِذٍ بِبَنِيهِ»

مجرمين آرزو و تمنّا مى‌كنند كه كاش! در عوض او پسرش و يا فرزندش را عذاب كند.

در دنيا معمول است كه يك شخص گرفتار، براى نجات جان خود چيزهاى قيمتى و پول نقد خود را به ديگران فديه مى‌دهد تا خود را از خطر نجات دهد؛ مثلًا كسى را اختطاف مى‌كند تا از او پول بگيرد و يا اورا بكشد؛ شخص دربند مجبور مى‌شود كه براى نجات جان خود، هر چيزى را كه دارد به عنوان فديه، به شخص اختطاف كننده بدهد تا از مرگ نجات يابد. مجرمين نيز در روز قيامت به چنين حالت گرفتاراند؛ وقتى عذاب خدا را در روز قيامت مشاهده مى‌كنند، دوست دارند كه تمام بسته‌گان و اقارب‌شان را به جاى آن‌ها عذاب كند. مجرم در آن‌روز آرزو مى‌كند كه اى كاش! فرزندش را به جاى او در جهنم عذاب كند. عذاب قيامت خيلى شديد است و شرايط آن روز با شرايط دنيا كاملًا متفاوت است. در دنيا انسان فرزند خود را دوست دارد و گاهى اتفاق افتاده كه پدر براى نجات فرزندش جان خود را فدا مى‌كند؛ اماّ در قيامت اين‌گونه نيست. از بسكه عذاب خدا شديد است، كسى تعارف نمى‌كند. پدر آرزو مى‌كند كه كاش! به جاى او فرزندش را عذاب نمايد.

«وَ صاحِبَتِهِ وَ أَخِيهِ»

و كاش! همسرش را به‌جاى او به آتش بسوزاند و يا برادرش را در عوض او عذاب كند تا او از عذاب جهنم نجات پيدا كند.