انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٥٤ - آگاهى از ناسپاسى

امروز در اكثر قريه‌هاى دور افتاده حمام وجود ندارد و براى عبور از يك درياچه كوچك، پُلچك هم براى عابرين وجود ندارد. اگر سرمايه داران كشور، بيايند براى مناطق محروم، حمام درست كنند و يا براى عبور عابرين از رود خانه‌ها و درياچه‌ها پُلچك بسازند، خيلى از مشكلات مردم كاهش مى‌يابد. مردم افغانستان همه فقير نيستند؛ بلكه سرمايه داران زيادى در كشور وجود دارند؛ آن‌ها مى‌توانند كارهاى عام‌المنفعه انجام دهند؛ ولى متأسفانه اين فرهنگ هنوز در كشور ما نهادينه نشده است.

البته منظورم اين نيست كه سرمايه داران به‌صورت مجانى اين كارها را انجام دهند؛ بلكه عرض من اين است كه پول‌داران براى مردم حمام بسازند و در عوض از آن‌ها پول بگيرند. اگر در يك قريه حمام وجود داشته باشد، مردم به ميل و اراده خود مى‌آيند حمام مى‌كنند و پول هم مى‌دهند؛ براى اين‌كه خود را از كثافت ظاهرى پاك كنند حتماً چنين كارى را انجام مى‌دهند. در اين صورت هم به نفع مردم است و هم به نفع صاحب پول؛ زيرا با يك‌مقدار سرمايه گذارى اندك، هم مشكل مردم رفع مى‌شود و هم عوايدى براى صاحب پول دارد. تمام كارهاى عام‌المنفعه را كه سرمايه داران انجام مى‌دهند، مى‌توانند در عوض از مردم پول بگيرند. مُفت و مجانى كسى چنين كارها را انجام نمى‌دهد؛ بايد در مقابل كار و خدمات خود از مردم چيزى را بگيرند. متأسفانه تا كنون چنين كارى در مناطق محروم صورت نگرفته است.

مردم افغانستان مردم خوبى هستند و به مسائل دينى خود توجه دارند؛ آنان براى حفظ دين خود با شوروى‌ها جنگيدند و جهاد نمودند؛ هزاران نفر را براى حفظ دين و دنياى خود قربانى كردند؛ اما وقتى به مال مى‌رسد، كسى حاضر نمى‌شود كه مكتب بسازند، پُل، حمام و يا شفاخانه بسازند. مردم به اين چيزها ضرورت دارند و