انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٨٣ - دو دسته گى انسان ها

«وَ ما أَدْراكَ ما هِيَهْ»

رسول من! تو چه مى‌دانى كه هاويه چيست؟

«نارٌ حامِيَةٌ»

پناهگاه شان آتش سوزان است.

اين موضوع بسيار باريك و دقيق است و بايد انسان متوجه باشد كه راه فرار درآن‌روز وجود ندارد، مگر خداوند جل جلاله به لطف و كرم خود انسان را نجات دهد. كسى كه در دانشگاه ناكام مى‌شود مى‌تواند شغل ديگرى برايش انتخاب كند؛ اماّ كسى كه از دنيا با دست خالى وارد ميدان قيامت مى‌شود، از نظر معنوى ناكام است. جاى‌گاهى چنين انسان مشخّص است و هرگز نمى‌تواند در جايى ديگر پناه ببرد؛ انسان ناكام بايد تا ابد در عذاب خدا باقى بماند و طعم سوزان آتش جهنم را بچشد.

خداوند متعال جل جلاله به همه مومنين توفيق عنايت فرمايد كه در دنيا عمل صالح انجام دهند و در موقع مردن از نظر معنوى با دست پُر از دنيا رحلت نمايند تا در روز حساب شرمنده و خجالت زده نگردند.

والحمد لله رب العالمين‌