انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣٠٤ - مشكلات زندگانى

طبعاً هر مسئوليتى كه باشد با مشكلات همراه است؛ بر همين اساس انسان مجبور است كه براى رسيدن به اهداف خود با تمام مشكلات‌ها دست و پنجه نرم كند و علاوه بر اين‌ها، ارتباط خود را با خدا نيز مستحكم نگهدارد.

آيه مباركه قرآن در اين مورد مى‌فرمايد: «رَبَّنا آتِنا فِي الدُّنْيا حَسَنَةً وَ فِي الْآخِرَةِ حَسَنَةً»[١] بايد انسان در دنيا نيز به وظايف انسانى خود عمل كند. يعنى تقوى و پرهيزگارى را پيشه خود سازد، خدا را عبادت كند، از محرّمات پرهيز نمايد، واجبات را انجام دهد، به اجتماع كمك كند و در عين حال براى رفع نيازهاى زندگانى خصوصى خود نيز تلاش ورزد. اين آيه مباركه، براى انسان درس مهمّى را مى‌دهد. خصوصاً براى جامعه فقير و زير پا افتاده افغانستان كه زير خط فقر زندگانى مى‌كنند بسيار سر نوشت ساز است؛ براى اين‌كه مردم ما همه مسلمانند و مى‌دانند كه اين جهان با آن‌همه تشكيلات وسيع خود، بى‌هدف خلق نشده و انسان‌ها مكلف‌اند كه به‌عنوان نماينده خدا در روى زمين، اين زمين حاكى را آباد كنند و با خداى خود ارتباط داشته باشند. انسان در مورد وقت خود بايد حساس باشد و تلف نمودن آن را بزرگترين خسارتى براى خود برشمارد. در حديثى نقل شده است: كسانى‌كه در روز قيامت داخل بهشت مى‌شوند به چيزى افسوس نمى‌خورند، مگر براى وقت، كه چرا از وقت خود استفاده بهتر نكردند.

[١] - بقره/ آيه ٢٠١