انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٨ - پيشگفتار

اوضاع عمومى كشور را مورد بررسى قرار مى‌دهند و چنانچه مشكلى وجود داشته باشد، براى رفع آن اقدام مى‌نمايند. آنان هم‌واره در تلاش‌اند تا ابهامات را از ميان مسلمين برداشته و زمينه هم‌كارى بيشتر را بين مسلمانان شيعه و سنى فراهم سازند؛ زيرا اگر هم‌كارى لازم ميان مسلمانان وجود نداشته باشد، زمينه اختلاف افگنى براى دشمنان اسلام فراهم مى‌شود.

٩- تدوين قانون احوال شخصيه شيعه‌

حضرت آيت‌الله العظمى محسنى (دام‌ظله‌العالى) در سال ١٣٨٤ هجرى شمسى، با تلاش پيگير و زحمات بدون وقفه، قانون احوال شخصيه شيعه را با هم‌كارى جمعى از قانون‌دان‌ها و حقوق‌دان‌هاى متديّن، با اشرافيت كامل تدوين نمودند كه بعد از تدوين، آن را براى طى مراحل قانونى به ارگان‌هاى ذى‌ربط كشور فرستادند.[١] آنان بعد از مطالعه و بررسى، اين قانون را براى تصويب در مجلس شوراى ملى فرستادند كه متأسفانه مدت‌هاى زيادى بدون دليل در آرشيف مجلس باقى ماند. سپس در سال ١٣٨٨ هجرى شمسى، با وجود مخالفت كشورهاى بزرگ غربى و اجيران داخلى‌آن‌ها، اين قانون توسط مجلس نمايندگان و مجلس بزرگان تصويب گرديده و با توشيح رئيس جمهور وقت (آقاى حامد كرزى) جزء قوانين نافذه كشور گرديد.[٢]

[١] - حسينى حنيف، سيد احمد، جريان شناسى فقهى و حقوقى قانون احوال شخصيه شيعيان افغانستان، ص ١٣.

[٢] - البته اين قانون، قبل از تصويب مجلس و بعد از توشيح رئيس جمهور، دچار آفت زدگى گرديد كه محققين محترم، براى اطلاع بيشتر، به كتاب( سرنوشت قانون احوال شخصيه شيعه) نوشته معظم‌له مراجعه نمايند.