انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣٨٣ - فرصت ها
آنصورت بايد براى هركارى از خارج كشور متخصّص بياوريم. بسيار جاى تأسف است كه هر وقت كسى مريض شود براى علاج به خارج كشور برود، نزد متخصّصين خارجى خود را علاج كند. اين مسئوليت واقعاً بردوش دانشگاههاى كشور ما سنگينى مىكند. چرا مردم بهدنبال متخصّص به خارج كشور بروند؟ چرا براى رفع نيازهاى مردم متخصّصين خارجى در كشور استخدام شوند؟ چرا اين همه پولهاى گزاف بدون جهت پرداخته شود. در دوران حكومت گذشته، آقاى حامد كرزى) قرار گزارشى كه براى من رسيد، يك متخصّص را از خارج استخدام كرده بودند كه در هر روز دوهزار دالر آمريكايى به او معاش مىدادند. آيا اين موضوع براى دانشگاههاى ما شرم آور نيست؟ چرا ما خود را فريب مىدهيم؟.
من در سفرى كه با رئيس جمهور در خارج كشور داشتم، اين موضوع را صحبت نمودم و اتفاقاً در آن سفر آقاى داكتر عبدالله نيز حضور داشت. ايشان نيز اين خبر را تأييد نمود. آقاى عبدالله گفت: دولت براى اين متخصّص خارجى روزانه دو هزار دالر معاش پرداخت مىكند. اين موضوع براى من بسيار ناگوار بود؛ زيرا براى كشور فقيرى مانند افغانستان كه با هزاران مشكل ديگر گرفتار است و زير بناى اقتصادى هم ندارد، بسيار مشكل است كه روزانه دو هزار دالر براى يك متخصّص خارجى معاش بدهد. سؤال اساسى اين است كه دانشگاههاى كشور براى چيست؟ چرا با وجود دانشگاههاى متعدّد چنين كارى صورت بگيرد؟ اين موضوع از بدبختى و تنبلى دانشگاههاى ما حكايت دارد.
در مسائل فقهى نيز چنين است؛ مردم مسائل شرعى خود را از مجتهدين نجف، قم، مصر و عربستان سعودى استفتاء مىكنند، اگر قرار باشد تمام مسائل شرعى از خارج حل و فصل گردد، حوزههاى علميه در داخل افغانستان براى چيست؟ حوزههاى علميه كشور بايد احساس مسئوليت كنند و شماهاى كه در حوزه