انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٠٣ - سوره مباركه معارج

به نام خداوند بخشنده بخشايشگر

تقاضا كننده‌اى در خواست عذاب كرد كه حتما واقع شدنى است (١)

براى كافران است و هيچ كس نمى‌تواند آن را دفع كند. (٢)

از سوى خداوند ذى‌المعارج (خداوندى كه فرشته‌گانش بر آسمان‌ها صعود و عروج مى‌كنند) (٣)

فرشتگان و روح (فرشته مقرب خداوند) به‌سوى او عروج مى‌كنند در آن روزى كه مقدارش پنجاه هزار سال است (٤)

پس صبر جميل پيشه كن (٥)

زيرا آن‌ها آن روز را دور مى‌بينند (٦)

و ما آن را نزديك مى‌بينيم (٧)

همان روز كه آسمان هم‌چون فلز گداخته مى‌شود (٨)

و كوه‌ها مانند پشم رنگين متلاشى خواهد بود (٩)

و هيچ دوست صميمى سراغ دوستش را نمى‌گيرد (١٠)

آن‌ها را نشان‌شان مى‌دهند (ولى هركس گرفتار كار خويشتن است) چنان است كه گنهكار دوست مى‌دارد فرزندان خود را در برابر عذاب آن روز فدا كند (١١)

و همسر و برادرش را (١٢)

و قبيله‌اش را كه هميشه از او حمايت مى‌كرد (١٣)

و همه مردم روى زمين را تا مايه نجاتش گردند (١٤)

اما هرگز چنين نيست (كه با اين‌ها بتوان نجات يافت، آرى) شعله‌هاى سوزان آتش است (١٥)

دست و پا و پوست سر را مى‌كند و مى‌برد (١٦)

و كسانى را كه به فرمان خدا پشت كردند صدا مى‌زند (١٧)