انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٦١ - آشكارشدن نيت ها

آيات قرآن به‌صورت مختلف بيان شده است، در بعضى از آيات" صدور" آمده و در بعض آيات ديگر" قلب" و يا" قلوب" آمده است. كلمه" صدور" جمع است يعنى سينه‌ها، كلمه «قلوب» نيز جمع است يعنى قلب‌ها. قلب يعنى دل فيزيكى انسان. آيا مراد از قلب، همان دل فيزيكى است كه مانند ساير اعضاى بدن انسان، هيچ‌گونه علم و ادراك ندارد؟ قلب و يا دل، در واقع همانند انگشتان دست و پاى انسان است كه هيچ اراده و تصميمى از خود ندارند؟ قلب فيزيكى در واقع يك تكه گوشتى است كه وظيفه آن تلمبه كردن است تا خون را به رگ‌هاى بدن برساند و هم‌چنين سينه انسان نيز يك عضو فيزيكى و بدون ادراك است؟ البته قلب و صدر، هردو يك معنى دارد، در معنى آن‌ها فرقى وجود ندارد. ممكن است كلمه صدر به اعتبار قلب ياد شده باشد؛ چون‌كه قلب در داخل سينه قرار دارد از آن نيز نام برده شده است.

قرآن مجيد مى‌فرمايد: «أَ لَمْ نَشْرَحْ لَكَ صَدْرَكَ»[١] آيا مراد آيه مباركه همين سينه فيزيكى و مادى است؟ اگر مراد سينه فيزيكى باشد، چگونه نيت‌هاى انسان در آن مخفى مى‌شود؟ چگونه كفر و يا ايمان در آن جاى مى‌گيرد؟ در حالى‌كه هيچ چيز در آن نمى‌تواند مخفى شود. قلب فيزيكى مثل ساير اعضاى بدن يك تكه گوشت است و مانند بقيه اعضاى بدن كه هركدام وظايف خاصى دارد، بدون كدام ادراك انجام وظيفه مى‌كند. چرا قرآن مى فرمايد؟ آن‌چه را كه در صدور خود پنهان نموده‌ايد در روز قيامت آشكارا و ظاهر مى‌شود.

اين موضوع خيلى پيچيده است و در چندين جاى قرآن كلمه" قلب" و" صدر" ذكر شده است؛ در حالى‌كه قلب يك عضو فيزيكى و مادى بدون ادراك‌

[١] - انشراح/ آيه ١