انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣٦٤ - خرافات در طول تاريخ

واقعًا آن‌هايى‌كه مشغول خرافات هستند، هيچ‌كارى را نمى‌توانند انجام دهند، جز اين‌كه مردم را فريب دهند؛ اگر آنان مى‌توانستند نفع و ضررى براى مردم برسانند، ابتدا خود را از فقر و ذلت نجات مى‌دادند. اين آيه مباركه چهارده قرن جلوتر براى پيغمبر اكرم صلى الله عليه وآله وسلم نازل شده است. امّا تا هنوز معانى و مطالب آن، طورى است كه انسان فكر مى‌كند در اوايل قرن بيست و يكم نازل گرديده است. بعضى اوقات كه انسان سطحى فكر مى‌كند، تعجب مى‌كند كه چرا قرآن مجيد از ميان اين همه واجبات، براى احقاق حق چنين تأكيد كرده است؟!

امّا وقتى انسان عميق فكر مى‌كند، مى‌داند كه در همين قرن بيست و يكم، ميليون‌ها انسان به خرافات گرفتارند. از يك رسم محلّى كه خلاف حقيقت است، مثل امر واجب اطاعت مى‌كنند. از باب نمونه يكى از رواج هاى خرافاتى نام مى‌برم كه اكنون در اكثر نقاط افغانستان رايج است؛ وقتى يك نفر فوت مى‌شود صاحب مصيبت تمام مردم محل را غذا مى‌دهد؛ در حالى‌كه مستحب است به مدّت سه روز، مردم براى صاحبان مصيبت غذا بدهند؛ زيرا بر آن‌ها مصيبت وارد شده است و يكى از عزيزان خانواده خود را از دست داده‌اند؛ همه در غم و اندوه عزيز از دست رفته‌ى خود گرفتارند. علاوه برآن ممكن است پول نداشته باشند و در آن شرايط حساس چگونه به دنبال پول بروند؟ تا براى مردم غذا تهيه كنند؟ اين عمل كاملا خرافاتى و خلاف شرع مقدس اسلام است.

خرافات زياد است، تنها به اين موضوع خلاصه نمى‌شود؛ متأسفانه در مراسم فاتحه گيرى نيز پول‌هاى زيادى را مصرف مى‌كنند و مردم را غذا مى‌دهند. اين در حالى است كه اكثريت مردم فقير هستند و ممكن است پول‌هاى را كه مصرف مى‌كنند از طريق سود و رباه به‌دست آورده باشند و يا مجبور شوند، زمين و خانه خود را بفروشند. اگر به آن‌ها گفته شود كه در فاتحه گيرى به مردم غذا ندهيد