انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٤٤ - طبيعت خام انسان
هرمقدار پولى را كه آنان جمع مىكنند، به شركت مربوطه مىدهند. در نتيجه تمام پولها به جيب شركت مىرود؛ اين موضوع معضلهى بزرگ اجتماعى شده است.
در شرايط كنونى گدايى كردن براى عدهاى از مردم تجارت بزرگ شده است و حتى گفته مىشود كه به وسيله همين گداها، تجارت مواد مخدر نيز صورت مىگيرد و كسى هم نيست كه جلو چنين اشخاصى را بگيرد. جلوگيرى از تخلفات وظيفه دولت است و بايد دولت جلو تخلفات را بگيرد؛ زيرا وجود چنين اشخاص براى حيثيت كشور ضرر دارد و به هر شكلى كه مىشود بايد بند و بساط اينها جمع شود و تمام گداها از شهر برداشته شود. متأسفانه دولت تا كنون چنين كارى را انجام نداده است و براى آينده نيز كدام پلان مشخص را روى دست ندارد. حالا اگر دولت نمىتواند يا عمداً چنين كارى را انجام نمىدهد، راههاى ديگر نيز وجود دارد. حلال احمر و يا سره مياشت مىتواند در اين مورد كارى را انجام دهد؛ اين ارگان خيريه مىتواند گداهاى واقعى را تحت پوشش خود قرار دهد تا زمينه سوء استفاده بعضى از شركت ها از بين برود.
به هر صورت اگر گداهاى كوچه و بازار قابل شناسايى نيستند، فقراى كه در محل سكونت انسان زندگانى مىكنند، قابل شناسايىاند و بايد انسان از اموال خود به آنها كمك كند. چه به آنهايى كه خودشان سؤال مىكنند و چه به آنهايى كه فقيراند و صداى خود را بلند نمىكنند. بايد به اين دو دسته كمك صورت بگيرد.
«وَ الَّذِينَ فِي أَمْوالِهِمْ حَقٌّ مَعْلُومٌ»
در بعضى از روايات وارد شدهاست، كسانىكه خداوند جل جلاله به آنها مال زياد داده است بايد براى فقرا و محرومين از اموال خود كمك كنند و براى خويشاوندان فقير خود نيز چيزى بدهند و آنان را در اموال خود شريك سازند. حتّى علاوه بر فقرا و مساكين، بايد براى رفع نيازمندىهاى مردم كارهاى خيريه انجام دهند.