انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٩٤ - ياد آورى براى متقيان
غبار غفلت بر فطرت انسان سايه مىافكند؛ اما وقتى قرآن را تلاوت كند دوباره به فطرت خود برمىگردد.
«وَ إِنَّا لَنَعْلَمُ أَنَّ مِنْكُمْ مُكَذِّبِينَ»
قرآن مجيد به مردم معاصر پيغمبر بزرگوار اسلام صلى الله عليه وآله وسلم خطاب مىكند و مىفرمايد: ما اين را مىدانيم كه دستهاى از شما اين كتاب آسمانى را تكذيب مىكنند و به آن قانع نمىشوند.
خداوند متعال بر همه چيز احاطه دارد، او مىداند كه يك عدهاى نفس شان كثيف و آلوده شده است و باطن آنها سياه گرديده وقتى قرآن براى آنان خوانده شود، فوراً مىگويند دروغ است. بهعنوان مثال، شما خورشيد را مىبينيد كه با نور خود همه جا را روشن مىسازد و نور بسيار قوى دارد؛ اگر كسى چشم خود را ببندد و نور خورشيد را انكار كند، طبعاً نور خورشيد را نمىبيند و از روشنى آن محروم مىشود. قرآن مجيد مثل خورشيد است اين يك مثال ناقص براى فهم حقيقت است و الّا نور قرآن خيلى از نور خورشيد بالاتر است. اگر كسى از عقل خود استفاده كند و قرآن را بخواند و به دستور آن عمل كند نفس پاك و باطن شفاف پيدا مىكند؛ اگر با غرور و لجبازى خلاف عقل و منطق خود عمل كند و قرآن را تكذيب نمايد، مسلماً آيات قرآن بر چنين انسان، بى تأثير خواهد بود و هدايت نصيب او نمىشود.
«وَ إِنَّهُ لَحَسْرَةٌ عَلَى الْكافِرِينَ»
در آيه قبل فرمود كه: قرآن براى متقيان تذكره است. اما در اين آيه مباركه مىفرمايد: قرآن براى كفار مايه حسرت و اندوه است.
يعنى متقيان وقتى قرآن را بخوانند هدايت مىشوند و سبب برگشت آنها از معصيت بهسوى رستگارى مىشود؛ ولى شنيدن آيات قرآن براى كفار جز حسرت