انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٧٢ - قدرت و ثروت

توفيق مرحمت فرمايد كه در دنيا بخل نورزيم و حريص هم نباشيم و چنان‌چه مال و ثروتى داشته باشيم در راه خدا مصرف نماييم.

«هَلَكَ عَنِّي سُلْطانِيَهْ»

مى‌فرمايد: من در دنيا قدرت داشتم. «سُلْطانِيَهْ» يعنى قدرت. در معنى آيه مباركه دو احتمال وجود دارد.

احتمال اول: اين‌كه مراد از قدرت، تواناى جسمى و بدنى انسان باشد؛ زيرا با قدرت بدنى انسان نماز مى‌خواند، روزه مى‌گيرد، كار مى‌كند و حتى نفوذ اجتماعى نيز به قدرت بدنى تعلّق دارد. راه رفتن ميان مردم و موعظه كردن آن‌ها همه به قدرت بدنى مربوط مى‌شود. انسان مى تواند با قدرت بدنى هم براى خدا كار كند و هم براى خود، هم مردم را موعظه كند و هم به فقرا كمن كند؛ ولى اين دسته كه در روز قيامت مى‌گويند: «هَلَكَ عَنِّي سُلْطانِيَهْ» امروز عاجز شديم، بى‌چاره شديم، قدرت از دست ما رفت، با توجه به قدرت بدنى كه داشته بودند، هيچ كارى نكردند؛ در حالى‌كه مى‌توانستند هر كارى را انجام دهند. در روز قيامت تمام امكانات مادى از بين مى‌روند و همه نابود مى‌شوند. چيزى براى انسان باقى نمى‌ماند كه انسان را يارى كند.

چه خوب است كه انسان در همين دنيا قدرت خداوند جل جلاله را درك كند و بداند كه او همان‌گونه كه مالك روز دين و مالك حساب و كتاب است؛ مالك زندگانى دنياى ما نيز هست و اوست كه در همه‌جا قدرت دارد. انسان نبايد فكر كند كه نعوذ بالله، خدا فقط مالك روز قيامت است و در دنيا قدرتى ندارد. اين تفكر در واقع تفكر نادرست است و انسان را به كفر مى‌كشاند. خداوند جل جلاله در همه‌جا قدرت دارد و او قادر مطلق است؛ منتهى در اين دنيا به حكمت و اراده خود، اختيار را به خود انسان‌