انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٦٧ - امانت دارى و حفظ پيمان

مردانگى، شجاعت و عزت انسان را ثابت مى‌سازد؛ زيرا يكى از علايم جوان‌مردى امانت دارى است.

حكومت و حكومت دارى نيز نوعى از امانت است، چه فرد اول كشور باشد و چه در مقامات پايين‌ترى مانند وزير و يا رئيس و يا درجات پايين و معمولى مانند مدير اداره و كارمندان عادى باشد. (فرق نمى‌كند همه بايد امانت‌دار باشند) و هم‌چنين كسانى‌كه در شركت‌هاى خصوصى كار مى‌كنند از رئيس شركت تا كسى‌كه در آبدار خانه‌ها و يا كارهاى ديگر مشغول انجام وظيفه هستند، همه در انجام وظايف خود بايد أمين باشند و خيانت در آن حرام است.

متأسفانه امروز در اكثر كشورها خيانت رايج است؛ خصوصاً در كشورهاى فقير مثل افغانستان؛ كارمندان ادارات در موقع مقرر به وظيفه خود حاضر نمى‌شوند؛ خصوصاً كسانى‌كه رئيس و مدير يك شعبه است؛ زيرا افراد زير دست نمى توانند آن‌هارا غير حاضر كند و يا حاضرى آنان را كنترل نمايد؛ در حالى‌كه تمام كارمندان (چه آن‌هايى‌كه داراى صلاحيت مستقل هستند و چه آن‌هايى‌كه كارمند عادى هستند) به‌صورت قرار دادى كار مى‌كنند. يعنى ساعت كارى معيّن دارند؛ ولى با تأخير به وظيفه حاضر مى‌شوند. صبح دير مى‌آيند و عصر زود مى‌روند؛ اين عمل آن‌ها بزرگ‌ترين خيانت است، براى اين‌كه وقت تمام ملت را مى‌دزدند. مردم عادى گاهى در ادرات دولتى كار دارند و مجبوراند تا خود را بى‌كار كنند و انتظار بكشند كه تا فلان رئيس و يا فلان مدير تشريف بياورد! بعضى اوقات رئيس يك اداره روز كامل را غايب است و مى‌گويد: كار داشتم! اين اشخاص بايد بدانند كه بدترين نوع خيانت را انجام مى‌دهند و با سرنوشت تمام مردم بازى مى‌كنند.

مجلس شوراى نمايندگان نيز چنين است. (چه مجلس شوراى ملى و چه مجلس بزرگان) سر وقت در مجلس حاضر نمى‌شوند؛ در حالى‌كه همه‌اى كسانى كه قرار دادى‌