انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٢١ - شفارش به صبر

عصبانيت با كسى برخورد نكردند؛ حتى با مشركين. قريش. اگر انسان بدون حُب و بُغض تاريخ زندگانى آن‌حضرت صلى الله عليه وآله وسلم را مطالعه نمايد، يقيناً علم پيدا مى‌كند كه بزرگترين روح بشريت بر وجود نازنين پيغمبر بزرگوار اسلام صلى الله عليه وآله وسلم تعلًق داشته است.

«فَاصْبِرْ صَبْراً جَمِيلًا»

در واقع قرآن به همه مردم خطاب مى‌كند كه صبر نيكو داشته باشيد. قرآن كتاب خدا و قانون زندگانى بشريت است و به همه انسان‌ها تعلق دارد. همان‌گونه كه قبلًا بيان كردم اين آيه مباركه، مربوط به همه اصناف جامعه است؛ منتهى به علما و مروجين دينى بيشتر مناسبت دارد؛ براى اين‌كه علما و مبلّغين دينى، مسئوليت ترويج دين را بر عهده دارند و بايد با حوصله مندى بيشتر، مردم را ارشاد نمايند، با اخلاق نيكو مردم را تبليغ كنند. متأسفانه اكثر مبلغين اين‌گونه نيستند؛ بلكه بر عكس در موقع تبليغ زود ناراحت مى‌شوند و توقع‌شان بالا است. مى‌خواهند مردم بدون معطًلى هرچه را كه آن‌ها مى‌گويند قبول‌كنند. مى‌خواهند مردم دست آنان را ببوسند و آن‌ها را تعظيم نموده و براى‌شان كف بزنند. اين در حالى است كه بعضى از مبلغين سواد كافى هم ندارند. مبلغين نبايد از مردم اين توقع را داشته باشند كه آن‌ها را مورد تعظيم قرار دهند. از همه مهم‌تر اين است كه بعضى از مبلّغين محترم گفتار و رفتارشان در تضاد است؛ يعنى چيزى را كه روى منبر براى مردم مى‌گويند، خود به آن عمل نمى‌كنند. با آن‌هم از مردم اين توقع را دارند كه بر آن‌ها اعتراض نكنند و به حرف‌شان نيز گوش دهند. اين نوع برخورد مبلّغين كاملًا اشتباه است و مسلماً چنين توقعات احمقانه و شيطانى، ضررهاى زيادى را براى اهل علم به‌وجود مى‌آورد.

اهل علم و مبلّغين دينى هيچ‌گونه امتيازى نسبت به ساير مردم ندارند؛ بلكه وظيفه مبلغين و اهل علم، تبليغ و ارشاد مردم است. اهل علم بايد وظايف و