مسئوليت‌هاى خود را درك كنند و در برابر مردم خود را مسئول بدانند. اين حق مردم است كه توسط مبلّغين دينى ارشاد شوند. اهل علم با توجه به سيره پيغمبر اسلام صلى الله عليه وآله وسلم بايد بسيار با صبر و حوصله مندى و با اخلاق نيكو و پيشانى باز در بين مردم تبليغ كنند و از ايراد گرفتن مردم ناراحت نشوند. اگر اتهامى بر آن‌ها وارد شود، بايد صبر كنند. علماء و اهل علم بايد صبور باشند و به زندگانى انبياى الهى فكر كنند. در تاريخ مى‌بينيم كه چگونه به پيغمر بزرگوار اسلام صلى الله عليه وآله وسلم توهين و تحقير مى‌كردند؟ آن‌حضرت را جادوگر خطاب مى‌كردند! كاهن خطاب مى‌كردند! دروغ‌گو و شاعر مى‌گفتند! خيال پرست مى‌گفتند! اماّ آن‌حضرت صلى الله عليه وآله وسلم هيچ‌گاه از اين گفته‌ها ناراحت نمى‌شدند؛ بلكه صبر مى‌كردند. علماء و مبلّغين دينى نيز بايد داراى حوصله باشند و منتظر اين نباشند كه در يك منبر، همه مردم اصلاح شوند.

بعضى از پيامبران الهى ده‌ها سال و صدها سال تبليغ كردند تا جمع اندكى به آن‌ها ايمان آوردند. آن‌ها هيچ‌گاه از خود ناراحتى نشان نمى‌دادند؛ با صبر و حوصله به تبليغ خود ادامه مى‌دادند و هرگز نا اميد نمى‌شدند. علماء ومبلغين نبايد نا اميد شوند و نبايد از تبليغ خسته شوند. بايد آن‌ها مقاومت كنند تا سرانجام حرف‌هاى‌شان بر مردم تأثير بگذارد و به مرور زمان، مردم اصلاح شوند. علماى دينى فقط وظيفه دارند كه مردم را تبليغ كنند و در اثر تبليغ هر مقدارى از مردم كه اصلاح گرديد خدا را شكر كنند. بقيه اگر اصلاح نشدند به خودشان مربوط است و علماء مسئوليت ندارند؛ زيرا آن‌ها وظايف خويش را انجام داده‌اند و دين آسمانى بايد از روى ميل و رغبت پذيرفته شود و هيچ‌گونه جبر و اكراه در دين وجود ندارد.

وظايف انبياء عليهم السلام نيز ارشاد بود و آن‌ها براى حكومت كردن نيامده بودند؛ مگر بعضى از آن‌ها را كه خداوند جل جلاله به‌طور استثنائى به حكومت رسانيد، بقيه انبياء (عليهم السلام) فقط به ارشاد مردم مى پرداختند. علماى دينى نيز چنين است؛