انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٢٣ - شفارش به صبر

اگر مردم به ارشاد و تبليغ آنان گوش دادند خيلى خوب؛ اگر گوش ندادند، مربوط به خود آن‌هاست.

خداوند به همه علماء و مبلّغين دينى توفيق عنايت فرمايد تا در تبليغ دين و ارشاد مردم، از صبر و مقامت استفاده نمايند و تحت هر شرايطى بدون ترس و هراس احكام و دستورات دين را بيان كنند و در برابر مشكلات صبر نمايند. قرآن مجيد راجع به مبلّغين دينى چنين مى‌فرمايد: «الَّذِينَ يُبَلِّغُونَ رِسالاتِ اللَّهِ وَ يَخْشَوْنَهُ وَ لا يَخْشَوْنَ أَحَداً إِلَّا اللَّهَ وَ كَفى‌ بِاللَّهِ حَسِيباً»[١] آن‌هايى كه پيام خدا را ابلاغ مى‌كنند و از او مى‌ترسند و از كسى جز خدا بيم ندارند و خدا براى حساب‌رسى آن‌ها كفايت مى‌كند.

ترس انسان در واقع بايد از خدا باشد و از كسى جز او نترسد. سخن حق را در هر شرايطى بايد بگويد و از كتمان آن اجتناب نمايد. ممكن است عده‌اى از مردم يا اكثريت آن‌ها حق را قبول نكنند. و حتى ممكن است بعضى افراد براى كسى كه حقيقت را بيان مى‌كند نسبت دروغ را بدهد و يا به او توهين كند. امًا نبايد انسان نا اميد شود و صحنه را ترك كند. مبلّغ دينى بايد مقاومت كند كه پيروزى و سعادت انسان در صبر و مقاومت است. خوب است كه در اين‌جا به يك چيزى ديگر نيز اشاره كنم و آن اين‌كه چه‌كارى بايد انجام داد كه سخن مبلغ بر مردم تأثير بيشتر داشته باشد؟ به نظر من، مبلّغين بايد چند نكته مهم را در انجام تبليغ مراعات كنند.

نكته اول: توقعات مبلّغين و علماى دينى، از مردم بايد كم باشد و توقع خود را به حد اقل برسانند.

[١] - احزاب/ آيه ٣٩