انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٠٤ - سوره مباركه معارج

و (هم‌چنين آن‌ها كه) اموال را جمع و ذخيره كردند (١٨)

به يقين انسان حريص و كم‌طاقت آفريده شده است (١٩)

هنگامى كه بدى به او رسد بى‌تابى مى‌كند (٢٠)

و هنگامى كه خوبى به او رسد مانع ديگران مى‌شود (و بخل مى‌ورزد) (٢١)

مگر نمازگزاران (٢٢)

آن‌ها كه نمازها را پيوسته بجا مى‌آورند (٢٣)

و آن‌ها كه در اموال‌شان حق معلومى است (٢٤)

براى تقاضاكننده و محروم (٢٥)

و آن‌ها كه به روز جزا ايمان دارند (٢٦)

و آن‌ها كه از عذاب پروردگارشان بيم‌ناكند (٢٧)

چرا كه هيچ كس از عذاب پروردگارش در امان نيست (٢٨)

و آن‌ها كه دامان خويش را (از بى‌عفتى) حفظ مى‌كنند (٢٩)

جز با همسران و كنيزان (كه در حكم همسرند آميزش ندارند) چرا كه در بهره‌گيرى از اين‌ها مورد سرزنش نخواهند بود (٣٠)

و هركس جز اين‌ها را طلب كند، متجاوز است (٣١)

و آن‌ها كه امانت‌ها و عهد خود را رعايت مى‌كنند (٣٢)

و آن‌ها كه با اداى شهادت‌شان قيام مى‌نمايند (٣٣)

و آن‌ها كه بر نماز مواظبت دارند (٣٤)

آنان در باغ‌هاى بهشتى (پذيرايى و) گرامى داشته مى‌شوند (٣٥)

اين كافران را چه مى‌شود كه با سرعت نزد تو مى آيند (٣٦)

از راست و چپ، گروه گروه (و آرزوى بهشت دارند) (٣٧)