در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٣٨ - ويژگى هاى قرآن

٦ و ٧- تحدى و مبارزه طلبى، و اعجاز ادبى‌

قرآن بارها و با عبارت‌هاى مختلف اعلام ميكند كه من نظير ندارم و هر كس اين حرف را قبول ندارد يك سوره مثل قرآن بياورد.

قُل لَّئِنِ اجْتَمَعَتِ الإِنسُ وَالْجِنُّ عَلَى أَن يَأْتُواْ بِمِثْلِ هَذَا الْقُرْآنِ لَا يَأْتُونَ بِمِثْلِهِ وَلَوْ كَانَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ ظَهِيرًا[١]؛ اى پيامبر! بگو اگر انس و جن دست به دست هم دهند تا مثل اين قرآن را بياورند نميتوانند، هر چند به يكديگر كمك كنند. يا در جاى ديگر ميفرمايد: وَإِن كُنتُمْ فِي رَيْبٍ مِّمَّا نَزَّلْنَا عَلَى عَبْدِنَا فَأْتُواْ بِسُورَةٍ مِّن مِّثْلِهِ وَادْعُواْ شُهَدَاءكُم مِّن دُونِ اللّهِ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ‌؛[٢] و اگر درباره قرآنى كه بر بنده خود (پيامبر) نازل كردهايم شك داريد، پس سورهاى مثل آن بياوريد و شاهدان خود را فرا خوانيد اگر راست ميگوييد.

عربها در آن زمان بسيار سخنور بودند و شعرهاى بسيار فصيح و بليغى ميسرودند. شاعران طراز اول مكه، بهترين شعرهاى خود را بر در كعبه آويزان ميكردند. در آن زمان روزنامه و تلويزيون نبود و اطلاعرسانى آنها به اين شكل بود كه بهترين شعرها را با خط خوب مينوشتند و در كعبه آويزان ميكردند. هفت شعر از بين ديگر شعرها بسيار معروف بود كه به «معلقات سبعه» معروف است و تا كنون نيز اين شعرها حفظ و در كتابها چاپ شده است. در همان زمانى كه اين اشعار در كعبه آويزان‌

[١]. سوره اسراء، آيه ٨٨.

[٢]. سوره بقره، آيه ٢٣.