در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٣٥٨ - ١ - مالكيت منابع طبيعى
قرار داد و براى شما از پوست چهارپايان منازلى قرار داد تا هنگام كوچ كردن و اتراق نمودن سبك وزن باشد و از پشم و كرك و موى آنها اثاث و كالا قرار داد تا مدتها مورد استفاده شما باشد. خداوند براى آسايش شما از آفريدهها سايبان و سقف قرار داد و از شكاف كوهها براى شما مأوى داد، و برايتان لباسهايى قرار داد تا شما را از گرما حفظ كند و نيز لباسهايى تا شما را در جنگ حفظ كند، خداوند نعمت خود را چنين كامل مىكند، شايد شما تسليم امر او باشيد.
٨. وَالْأَرْضَ وَضَعَهَا لِلْأَنَامِ* فِيهَا فَاكِهَةٌ وَالنَّخْلُ ذَاتُ الْأَكْمَامِ* وَالْحَبُّ ذُو الْعَصْفِ وَالرَّيْحَانُ[١]؛ زمين را براى مردم گسترد. در آن است ميوهها و نخلهاى خرما كه داراى غلاف هستند و حبوبات كه دارنده برگها و عطرها هستند.
از مجموع اين آيات شريفه كه نظايرش در قرآن زياد است استفاده مىشود كه طبيعت با همه مواهب و محصولاتش خواه به شكل محصول كامل يا مواد خام براى انسان آفريده شده تا نيازهاى او رفع شود و بقا و حياتش تأمين گردد، حال فرق نمىكند انسان مالك طبيعت باشد به نحو مالكيت عمومى يا حق استفاده و بهرهبردارى داشته باشد، در هر صورت عموم مردم در منابع و مواهب طبيعى چنين حقى را دارند؛ پس هر فرد به مقدار نيازش مىتواند از اين طبيعت برخوردار
[١]. سوره رحمن، آيه ١٠- ١٢.