در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٢٥ - قرآن كتاب هدايت

(فانّه شافع مشفع)؛ شفاعت كننده‌اى است كه شفاعتش قبول مى‌شود. همان‌گونه كه پيامبر و معصومين عليهم السلام شفيع هستند و انسان را از سر درگمى نجات مى‌دهند.

(و من جعله امامه ساقه الى الجنة)؛ هر كس از قرآن پيروى كند و او را امام خود قرار بدهد او را به بهشت رهنمون مى‌سازد.[١]

(ومن جعله خلفه ساقه الى النار)؛ اما اگر كسى به فرامين آن عمل نكند و به آن بى اهميتى نشان دهد، راه خود را براى آتش هموار كرده است و اين همان قول خداوند است كه مى‌فرمايد: و [قرآن‌] ستمگران را جز خسارت نمى‌افزايد.[٢]

قرآن كتابى است كه مطالب را با شرح و تفصيل بيان مى‌كند و ميان حق و باطل جدايى مى‌اندازد و بيان كننده مسائل هر چيزى است كه براى سعادت دنيا و آخرت بشر لازم است. بهترين دليل و راهنماى بشر است و به بهترين راه هدايت‌مى‌كند.

(وليس فيه الهزل)؛ هزل و شوخى و حرف بيربط در قرآن وجود ندارد.

(له ظهر و بطن)؛ قرآن داراى ظاهر و باطن است، يعنى معنا و تفسيرى كه ما از ظاهر آيات درك مى‌كنيم و به دست مى‌آوريم، داراى‌

[١]. در اين عبارت هم( امامه) صحيح است هم( امامه)؛( امام) بمعنى جلو؛ و( امام) بمعنى پيشوا و رهبر، اما با توجه به عبارت( و من جعله خلفه)( امام) بهتر است، زيرا در مقابل( خلف) است.

[٢]. سوره اسراء، آيه ٨٢.