در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٣٩ - ويژگى هاى قرآن

و در معرض نمايش گذاشته شده بود، اين آيه نيز نازل شد كه: وَقِيلَ يَا أَرْضُ ابْلَعِي مَاءكِ وَيَا سَمَاء أَقْلِعِي وَغِيضَ الْمَاء وَقُضِيَ الأَمْرُ وَاسْتَوَتْ عَلَى الْجُودِيِّ وَقِيلَ بُعْداً لِّلْقَوْمِ الظَّالِمِينَ؛[١] و گفته شد كه اى زمين آبت را فرو بر، و اى آسمان [بارانت را] فروبند، و آب را فروكش كرد و كار به سرانجام رسيد و [كشتى‌] بر [كوه‌] جودى قرار گرفت؛ و گفته شد كه لعنت بر ستم پيشگان [مشرك‌]. وقتى شاعران برجسته اين آيه را شنيدند، از شعرهاى خود خجالت كشيدند و مأيوس شدند از اين كه بتوانند همانند آن را بياورند.[٢]

در ايام جوانى، ما در مجله «مكتب اسلام» فعاليت ميكرديم. دوستان توافق كردند كه مقالاتى در باب قرآن بنويسند. من گفتم مقاله قرآنى سخت است؛ من چه بنويسم؟ چند روز گذشت و چيزى به ذهنم نرسيد. زمان انتشار مكتب اسلام نزديك شده بود. به من گفتند مقالهات را بياور. گفتم من هنوز موضوع خاصى به ذهنم نرسيده است. من مقاله اخلاقى يا فقهى يا رجالى ميتوانم بنويسم، اما درباره قرآن سخت است؛ نميدانم چه بنويسم، گفتند بالاخره قبول كردهاى درباره قرآن بنويسى و بايد بنويسى. يك روز جمعه با خودم گفتم خدايا خودت كمك كن. گفتم قرآن را باز ميكنم و هر چه آمد همان را مينويسم. قرآن را باز كردم اين آيه آمد:

[١]. سوره هود، آيه ٤٤.

[٢]. طبرسى، مجمع البيان، ج ٥، ص ١٤٥.