در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٢٨١ - ٣ پيآمدهاى آفرينش انسان

اين‌گونه آدم به پروردگار خود عصيان ورزيد و بيراهه رفت. پروردگارشان بر آن دو بانگ زد: «مگر شما را از اين درخت منع نكردم و به شما نگفتم كه در حقيقت شيطان براى شما دشمنى آشكار است؟» گفتند: «پروردگارا! ما بر خويشتن ستم كرديم و اگر بر ما نبخشايى و به ما رحم نكنى، بدون شك از زيان كاران خواهيم بود.» خداوند فرمود: «فرود آييد كه بعضى از شما دشمن بعضى ديگريد و براى شما در زمين تا هنگامى معين، قرارگاه و برخوردارى است». سپس آدم از پروردگارش كلماتى را دريافت نمود و خدا او را برگزيد و بر او ببخشيد و وى را هدايت كرد. آن گاه خداوند فرمود: «جملگى از آن فرود آييد، پس اگر

از جانب من شما را هدايتى رسد، آنان كه هدايتم را پيروى كنند، برايشان بيمى نيست و غمگين نخواهند شد و نه گمراه مى‌شوند و نه تيره بخت».[١]

مطالب بسيار ارزنده‌اى از اين آيات شريفه بدست مى‌آيد كه برخى از آنها عبارتند از:

١. آنچه انسان انجام مى‌دهد، خوب يا بد، زشت يا زيبا، طاعت يا عصيان، مسؤوليتش با خود انسان است، زيرا انسان موجود انتخاب كننده است و به اختيار و انتخاب خود، عمل مى‌كند و در اعمال و كردار خود، مجبور و مضطر نيست.

[١]. ر. ك: سورههاى بقره، آيات ٣٠- ٣٨؛ اعراف، آيات ١١- ٢٥؛ حجر، آيات ٢٦- ٤٣؛ اسراء، آيات ٦١- ٦٥؛ طه، آيات ١١٥- ١٢٣؛ ص، آيات ٦٩- ٨٥.