در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ١٢٠ - زبان قرآن

در عين حال قرآن به روشنى و صراحت دلالت دارد بر اين كه دست كم برخى آيات آن تأويل دارد و تأويل آن را جز خود خداوند و راسخان در علم كسى نمى‌داند: وَمَا يَعْلَمُ تَأْوِيلَهُ إِلَّا اللّهُ وَالرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ‌.[١] چنانكه قرآن به صراحت دلالت دارد بر اين كه در آن مانند آيات محكمات، آيات متشابه هم وجود دارد و خداوند از پيروى كردن آيات متشابه به سختى نكوهش و منع نموده است: مِنْهُ آيَاتٌ مُّحْكَمَاتٌ هُنَّ أُمُّ الْكِتَابِ وَأُخَرُ مُتَشَابِهَاتٌ فَأَمَّا الَّذِينَ في قُلُوبِهِمْ زَيْغٌ فَيَتَّبِعُونَ مَا تَشَابَهَ مِنْهُ ابْتِغَاء الْفِتْنَةِ وَابْتِغَاء تَأْوِيلِه‌.[٢]

همچنين مى‌بينيم در اوايل ٢٩ سوره قرآن حروف مقطعه آمده است كه در تفاسير و كتب علوم قرآن بيش از ٣٠ احتمال در معناى آنها داده شده ولى همه رجم بر غيب است، بلكه چه بسا احتمال مى‌رود كه آنها از آيات متشابه باشند.

و از طرف ديگر مطالبى در قرآن آمده است كه داراى پرسش‌ها و ابهام‌هاى فراوان است كه در اين جا به چند مورد آن اشاره مى‌كنيم:

١. به نظر مى‌رسد بعضى از آن مطالب با علوم امروز سازگار نباشد، مانند آسمان هفتگانه و آفريده شدن آدم از خاك و تولد حضرت عيسى بدون آميزش.

[١]. سوره آل عمران، آيه ٧.

[٢]. همان.