زيارتگاههاى عراق (معرفى زيارتگاه هاى مشهور در كشور عراق) - فقیه بحرالعلوم، محمدمهدی - الصفحة ٢٥٨ - ٣٢٢ مزار سيد عيسى بن زيد شهيد

علامه مجلسى (رحمه الله) مى‌گويد: «ما حق نداريم درباره زيد و همچنين فرزندان پاك پيامبر (ص)، بدون دليل، از خودمان چيزى بگوييم و تا دليل محكم در كفر و تبرى ائمه معصوم (عليهم السلام) از ايشان نبينيم، نبايد اظهار بدبينى نماييم». پس با اين روايت ضعيف، شخصيت اين قهرمان علوى، لكه‌دار نمى‌شود و او مورد احترام ما و همه شيعيان است.

عيسى در جبهه جنگ، به كمك محمد، معروف به نفس زكيه، مى‌جنگيد و يكى از فرماندهان ارتش محمد بود؛ چنان‌كه در كافى نيز نقل شده است. بعد از پايان كارزار، به بصره آمد و به ارتش ابراهيم بن عبدالله پيوست و به كمك او، جنگيد و رسماً پرچمدار و فرمانده ارتش و معاون ابراهيم بود.[٩٦٧] زمانى كه ابراهيم در «باخمرى»، به شهادت رسيد، عيسى به كوفه برگشت.

«موتم الاشبال»، يتيم‌كننده شيربچگان‌

«موتم الاشبال» يعنى يتيم كننده شيربچگان. اين لقبى است كه مردم به عيسى داده بودند؛ زيرا پس از پايان جنگ بصره، به طرف كوفه رفت و بين راه، به شيرى درنده برخورد كرد؛ شير به او حمله نمود و عيسى اين پهلوان دلير و شجاع علوى، به شير حمله‌ور شد و شير را كشت. اين شير، هميشه بين راه، مزاحم مردم مى‌شد. زمانى كه مردم اين خبر مهم و خوشحال كننده را شنيدند، بر كشنده آن، آفرين گفتند.

غلام او از روى تعجب، گفت: «مولايم! بچه شيرها را يتيم كردى؟»! گفت: «بله. «انا موتم الاشبال»؛ من يتيم كننده شير بچگانم». بعد از اين، نامى مستعار براى او شد و يارانش وى را به همين لقب، ياد مى‌كردند.[٩٦٨] يموت بن مزرع (شاعر)[٩٦٩]، وى را به همين لقب (موتم الاشبال) در شعرى كه در رثاى شهداى اهل‌بيت (عليهم السلام) گفته، آورده است. همچنين شميطى،[٩٧٠] يكى از شعراى اماميه، در قصيده‌اى كه در نكوهش كسانى‌كه از زيديه،

[٩٦٧] . مقاتل الطالبيين، ص ٤٠٥.

[٩٦٨] . همان.

[٩٦٩] .« يموت بن مزرع بن يموت عبدى»، كنيه‌اش ابوبكر و از عبد قيس و بصرى است.

[٩٧٠] . وى،« ابوالسرى معدان شميطى اعمى» است. گويا شميطه، فرقه‌اى از زيديه است.