يا بيست و ششم يا سى‌ام عام‌الفيل، گزارش كرده‌اند.[٦٩٩] او از سابقان در اسلام و مهاجران به حبشه بود.[٧٠٠] و پس از بازگشت به مكه، به مدينه هجرت كرد.[٧٠١] او در تمام غزوات مسلمانان، پيامبر اسلام (ص) را همراهى كرد[٧٠٢] و زخم‌هاى بسيارى در اين نبردها ديد[٧٠٣] و با شمشيرش در جنگ‌ها، غم‌هاى فراوانى را از چهره پيامبر (ص) زدود.[٧٠٤]

پس از رحلت پيامبر (ص)، زبير كنار امام على (ع) و هاشميان و ديگر پيروان راستين آن حضرت (ع)، از بيعت با ابوبكر، كناره‌گيرى كرد[٧٠٥] و ميان گروه اندكى بود كه با تراشيدن سر، آمادگى خود را براى مبارزه مسلحانه در راه احقاق حق امام على (ع) اعلام كرد.[٧٠٦] او به همراه بنى‌هاشم و تنى چند از ياران امام (ع)، تا شش ماه و به قولى تا زمان وفات حضرت زهرا (عليها السلام) با ابوبكر بيعت نكرد.[٧٠٧] زبير، از جمله شاهدان وصيت حضرت فاطمه (عليها السلام) درباره ميراث ايشان‌[٧٠٨] و از معدود كسانى بود كه در مراسم نماز مخفيانه بر جنازه آن حضرت، شركت كرد.[٧٠٩] در اين دوره، زبير خود را از بنى‌هاشم برمى‌شمرد[٧١٠] و در رجزها، خود را ابن‌الصفيه مى‌خواند و به مادر هاشمى خود، نسبت مى‌داد.[٧١١] اما سرانجام مقارن‌

[٦٩٩] . اسدالغابه، ج ٦، ص ١٧٣؛ استيعاب، ج ٢، ص ٥١١.

[٧٠٠] . تاريخ طبرى، ج ١١، ص ٥٠٧.

[٧٠١] . الطبقات الكبرى، ج ٣، ص ٧٥؛ تاريخ ابن‌خلدون، ج ٢، ص ٤٢٠.

[٧٠٢] .، تاريخ الطبرى ج ١١، ص ٥٠٧؛ البدايه و النهايه، ج ٧، ص ٢٤٩؛ تاريخ دمشق، ج ١٨، ص ٣٤١.

[٧٠٣] . تاريخ دمشق، ج ١٨، ص ٣٨٥.

[٧٠٤] . طبقات الكبرى ج ٣، ص ٨٣؛ مروج الذهب، ج ٢، ص ٣٦٤؛ احتجاج، ج ١، ص ~١٦٣

[٧٠٥] .، أنساب الاشراف ج ١، ص ٥٨٣؛ تاريخ اليعقوبى، ج ٢، ص ١٢٤؛ الاستيعاب، ج ٣، ص ٩٧٣.

[٧٠٦] . احتجاج، ج ١، ص ٨١؛ كتاب سليم بن قيس، ص ٥٨١.

[٧٠٧] . سيره ابن هشام؛ ج ٤، ص ٦٥٦؛ الكامل، ج ٢، ص ٣٣١.

[٧٠٨] . الكافى، ج ٧، ص ٤٨؛ من لا يحضره الفقيه، ج ٤، ص ٢٤٤؛ تهذيب الاحكام، ج ٩، ص ١٤٥.

[٧٠٩] . مناقب آل ابيطالب، ج ٣، ص ٤١٢؛ إعلام الورى، ص ١٥٢.

[٧١٠] . الإمامة و السياسة، ج ١، ص ٢٨؛ الاستيعاب، ج ٣، ص ٩٠٦.

[٧١١] . بيان المعانى، ج ٥، ص ١٦٠.