زيارتگاههاى عراق (معرفى زيارتگاه هاى مشهور در كشور عراق) - فقیه بحرالعلوم، محمدمهدی - الصفحة ٣٧٥ - ٣٩٠ مزار امامزاده عبدالله باهر

بود و از پدرانش، از رسول خدا (ص)، روايات زيادى نقل نموده است و مردم نيز از او، روايت مى‌كرده‌اند».[١٣٤٨]

او مكنا به ابومحمد[١٣٤٩] بود و از او، عمارة بن غزيه، موسى بن عقبه، يزيد بن ابى‌زياد و عبدالعزيز بن عمر عمرى،[١٣٥٠] روايت نقل نموده‌اند. ابن‌حجر و سخاوى نيز پس از تمجيد از وى، او را مقبول‌الروايه دانسته‌اند[١٣٥١] و روايات او در كتب روايى شيعه، زينت‌بخش است.[١٣٥٢] امام فخر رازى ضمن اشاره به توليت عبدالله بر صدقات اميرمؤمنان (ع)، مى‌نويسد:

مادرش ام‌عبدالله، دختر امام حسن مجتبى (ع) است كه با امام باقر (ع) همزاد مى‌باشد. او در سن ٥٧ سالگى، وفات يافته و تداوم نسل او، از يك فرزندش است كه نامش محمد، ملقب به «ارقط» است. محمد به اين نام، لقب گرفت؛ چون با امام صادق (ع) مشاجره نمود و سپس آب دهن خود را به‌صورت امام ريخت و آن حضرت، او را نفرين كرد و صورتش (سفيد و سياه) و به ارقط، ملقب گشت. او فرزندى دارد، به نام اسماعيل كه مادرش ام‌سلمه، دختر امام محمد باقر (ع) است.[١٣٥٣]

عمرى نسابه، تعداد فرزندان عبدالله باهر را ده تن، به اين نام‌ها برمى‌شمارد.

١. كلثوم كه به همسرى يك عباسى درآمد و سپس از او جدا شد و به عقد حسين بن زيد الشهيد (عليهما السلام) رسيد و براى او، فاطمه و عليّه را آورد كه عليّه، همسر امام صادق (ع) شد؛ ٢. محمد؛ ٣. جعفر؛ ٤. عباس؛ ٥. اسحاق؛ ٦. قاسم؛ ٧. حمزه؛ ٨. على؛ ٩. حسين؛ ١٠. حسن.[١٣٥٤]

[١٣٤٨] . الارشاد، ج ٢، صص ١٦٩ و ١٧٠.

[١٣٤٩] . سرالسلسلة العلويه، ص ٨٦.

[١٣٥٠] . تاريخ الاسلام، ص ٤٠٢؛ تهذيب التهذيب، ج ٥، صص ٣٢٤ و ٣٢٥.

[١٣٥١] . تقريب التهذيب، ص ٢٥٦؛ التحفة اللطيفه، ج ٢، صص ٦١ و ٦٢؛ نقد الرجال، ج ٣، ص ١٢٥؛ مستدركات علم رجال الحديث، ج ٥، ص ٥٩.

[١٣٥٢] . الارشاد، ج ٢، صص ١٦٩ و ١٧٠؛ بحارالانوار، ج ٤٦، ص ٩٩ و ج ٧٩، ص ١٨٨؛ كشف الغمه، ج ٢، ص ٩٢.

[١٣٥٣] . الشجرة المباركه، ص ١٣٠.

[١٣٥٤] . المجدى، ص ٣٣٩.