زيارتگاههاى عراق (معرفى زيارتگاه هاى مشهور در كشور عراق) - فقیه بحرالعلوم، محمدمهدی - الصفحة ٣٤٤ - ٣٦٩ مزار امامزاده عبيدالله بن على (ع)

عبيدالله، رفتار خوبى، هنگام حيات و پس از شهادت پدر و برادر، نشان نداده قضاوت را براى اهل تحقيق، سخت كرده است.

پيش‌گويى اميرمؤمنان على (ع)

قطب‌الدين راوندى در باب دوم در معجزات اميرمؤمنان على (ع)، از ابى‌الجارود از امام محمد باقر (ع)، چنين روايت مى‌كند:

امام على (ع) فرزندان خود را كه دوازده پسر بود، جمع كرد و به آنها فرمود: «يعقوب نبى (ع) دوازده پسر داشت. وقتى كه لحظه مرگش فرا رسيد، همه آنها را جمع نمود و به آنها گفت: من وصيت به يوسف مى‌كنم. فرمان او را اطاعت كنيد». آنگاه امام على (ع) فرمود: «من نيز شما را به حسن و حسين وصيت مى‌كنم. پس حرف آن دو را گوش كنيد و از آنان اطاعت نماييد». در اين هنگام، عبيدالله رو به امام كرد و گفت: «آيا به غير از محمد بن على؟»! يعنى ابن حنفيه.

امام به او فرمود: «آيا در زمان حيات من، بر من جرأت پيدا كردى؟ و چنين سخن مى‌گويى «كأنّى بك وقد وجدت مذبوحاً فى فسطاطك لا يدرى من قتلك»؛ «گويا مى‌بينم كه در بستر خود سر بريده افتاده‌اى و دانسته نمى‌شود كه چه كسى تو را كشته است».[١٢٤٦]

عبيدالله نزد مختار ثقفى‌

مورخان نوشته‌اند كه عبيدالله بن على (ع)، پس از قيام مختار بن عبيده ثقفى، از حجاز به كوفه، نزد مختار رفت و از او سهم‌خواهى نمود. مختار، چيزى به عبيدالله نداد و پرسيد: «آيا از مهدى (محمد حنفيه)، نامه‌اى آورده‌اى؟» گفت: «نه». چند روزى او را زندانى نمود و سپس آزاد كرد و گفت: «از پيش ما برو». عبيدالله نزد از مختار گريخت و به بصره، پيش مصعب بن زبير رفت و به خانه دايى خود، نعيم بن مسعود تميمى نهشلى، فرود آمد. سپس مصعب دستور داد، صد هزار درهم به او پرداختند.[١٢٤٧]

[١٢٤٦] . الجرائح و الجوارح، ج ١، ص ٣٠٩؛ مراقد المعارف، ج ٢، ص ٥١؛ المشاهد المشرفه، ج ٧، ص ٨٢.

[١٢٤٧] . تاريخ الاسلام، ذهبى، ص ١٨١؛ مقاتل الطالبيين، ص ٨٤؛ لباب الانساب، ج ١، ص ٤٠٤؛ الكواكب المشرقه، ج ٢، ص ٣٧٨.