طلحه پس از قتل عثمان، اميرمؤمنان (ع) را شايسته خلافت دانست و پشتيبانى خود را از آن حضرت، اعلام كرد و نخستين كسى بود كه با ايشان، مقابل همگان بيعت كرد.[٧٧٧] او كنار زبير، از امام (ع) خواست تا حكومت كوفه و بصره (در برخى منابع، يمامه و بحرين) را به آنان واگذار كند.[٧٧٨] اما آن حضرت، با مشاهده اشتياق آنان به قدرت و احساس خطر كردن از دستيابى آنان به ثروت و قدرت عراقين، از واگذارى اين سمت‌ها به آنان، خوددارى كرد و نياز خود را به [عنوان مشاور به‌] حضور طلحه و زبير در مقرّ خلافت، اظهار كرد.[٧٧٩]

آنها، چنين تصميمى را جفايى در حق خود مى‌ديدند؛ زيرا با آنكه در شوراى خلافت، داراى جايگاهى همانند امام بودند، او را بر خود مقدم كردند و مانع خلافت (عثمان) را از پيش پاى ايشان، برداشتند.[٧٨٠] آنان پس از گذشت چهار ماه از بيعت با امام (ع)، به بهانه بجا آوردن عمره، از مدينه خارج‌[٧٨١] و در مكه، با عايشه متحد شدند و با پيشنهاد «يعلى بن اميه» و وعده «عبدالله بن عامر»، بصره را از ميان گزينه‌هاى ديگر، به عنوان مقصد برگزيدند.[٧٨٢]

منابع مختلف، اعتراف طلحه به مشاركت در قتل عثمان و پشيمانى وى را نقل كرده‌اند.[٧٨٣] به همين دليل بود كه در ميانه جنگ جمل، مروان بن حكم كه از لشكريان طلحه بود، با پرتاب تيرى، وى را كشت.[٧٨٤] او در حقانيت خود در اين جنگ، ترديد داشت.[٧٨٥] بنابر

[٧٧٦] . الجمل والنصرة لسيد العترة فى حرب البصرة، ص ١٤٥.

[٧٧٧] . الفتوح، ج ٢، ص ٤٣٥؛ انساب الاشراف، ج ٢، ص ٢١٩؛ البدء و التاريخ، ج ٥، ص ٢٠٩.

[٧٧٨] . تاريخ اليعقوبى، ج ٢، ص ١٨٠؛ البدء و التاريخ، ج ٥، ص ٢١٠؛ المنتظم، ج ٥، ص ٧٠.

[٧٧٩] . الإمامة و السياسة، ج ١، ص ٧١؛ أنساب الاشراف ج ٢، ص ٢٠٩؛ تاريخ الطبرى ج ٤، ص ٤٢٩.

[٧٨٠] . الإمامة و السياسة، ج ١، ص ٧١.

[٧٨١] .، أنساب الاشراف ج ٢، ص ٢١٩؛، تاريخ الطبرى ج ٤، ص ٤٢٩؛ الكامل، ج ٣، ص ١٩١.

[٧٨٢] . انساب الاشراف، ج ٢، ص ٢٢١؛ مروج الذهب، ج ٢، ص ٣٩٤؛ المنتظم، ج ٥، ص ٨٠.

[٧٨٣] . تاريخ المدينة المنورة، ج ٤، ص ١١٦٩؛ الاستيعاب، ج ٢، ص ٧٦٨.

[٧٨٤] . همان.

[٧٨٥] . تاريخ اليعقوبى، ج ٢، ص ١٨٢.